"Ελευθερία ή θάνατος"


Αηδιάζεις και συ όταν βλέπεις μαντήλα στις παρελάσεις μας ; Σε ενοχλεί να σε κοροϊδεύουν στα μούτρα ότι είσαι χρεωμένος και ότι πρέπει να μεταναστεύσεις για να έρθουν στην Ελλάδα να μένουν πρόσφυγες και λαθρομετανάστες μουσουλμάνοι ; Έχεις βαρεθεί τα κομματόσκυλα και τις πληρωμένες γραφίδες να υποτιμούν τη νουμοσύνη σου ; Θες να αντιδράσεις, να επαναστατήσεις αλλά δεν ξέρεις το πως και το γιατί ; Θέλεις να πάρεις ψυχική δύναμη και να μπορείς να αντιμετωπίσεις τα πάντα ; Άκουσε τότε τα ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη . Άκου πως διηγήθηκε ο ίδιος στον Τερτσέτη τη ζωή του . Θαύμασε το μεγαλείο του Γέρου του Μοριά. Το κυνηγητό εναντίον του . Όταν όλα τα σκιαζε η φοβέρα και παντού υπήρχαν τούρκοι και έκοβαν τα κεφάλια Ελλήνων.
read more ""Ελευθερία ή θάνατος""

O Θουκυδίδης, η προέλευση των Ελλήνων και το όνομα Ελλάς!!!


Όπως γνωρίζουμε ενδεχομένως από τα σχολικά μας χρόνια, ο Έλλην ιστορικός Θουκυδίδης έζησε μεταξύ 460 – 398 π.Χ.. και έγινε παγκοσμίως γνωστός για τη συγγραφή της κλασικής Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου. Στο έργο της ζωής του αφηγείται γεγονότα που συνέβησαν κατά τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης· ο Πελοποννησιακός Πόλεμος κράτησε από το 431 έως το 404 π.Χ., με ένα επτάχρονο διάλειμμα “ύποπτης ανακωχής”. Στο προοίμιο του έργου διαβάζουμε:
1. Θουκυδίδης, ο Αθηναίος, έγραψε την ιστορίαν του πολέμου μεταξύ των Πελοποννησίων και των Αθηναίων. Την συγγραφήν αυτού ήρχισεν ευθύς εξ αρχής της εκρήξεώς του, διότι προείδεν ότι θ’ απέβαινε μεγάλος και περισσότερον αξιομνημόνευτος από κάθε προηγούμενον πόλεμον, και εσυμπέραινε τούτο από το γεγονός ότι αμφότερα τα Κράτη κατήρχοντο εις αυτόν, ενώ ευρίσκοντο εις την ακμήν της παντός είδους στρατιωτικής δυνάμεώς των, και ότι έβλεπε τους λοιπούς Έλληνας είτε τασσόμενους αμέσως, είτε διανοουμένους τουλάχιστον να ταχθούν προς το εν ή το άλλο μέρος. [1] Προοίμιον (1-23)
Η κίνησις αυτή ετάραξε τωόντι βαθύτατα την Ελλάδα, και μέρος υπό τους βαρβάρους και σχεδόν τον κόσμον όλον. Τα προγενέστερα γεγονότα και τα έτι παλαιότερα δεν δύνανται να εξακριβωθούν σαφώς, ένεκα της παρόδου πολλού χρόνου. Αλλά από τεκμήρια, τα οποία, ωθών την έρευνάν μου μέχρι του απωτάτου παρελθόντος, κρίνω αξιόπιστα, άγομαι να πιστεύσω ότι δεν υπήρξαν μεγάλα, ούτε υπό πολεμικήν, ούτε υπό άλλην έποψιν.
Ως προς την καταγωγή του, ο ίδιος αναφέρει ότι ήταν Θραξ, καθώς πατέρας του ήταν ο Όλορος, όνομα το οποίο επίσης ανήκε σε πολλούς βασιλείς της Θράκης. Ο Όλορος ήταν ιδιοκτήτης χρυσωρυχείων στην παράκτια περιοχή απέναντι από τη Θάσο και συνεπώς ευκατάστατος. Ο Θουκυδίδης γεννήθηκε στονΆλιμο και είχε συγγενικούς δεσμούς με τον Αθηναίο πολιτικό και στρατηγό Μιλτιάδη και έναν από τους γιούς του, τον Κίμωνα. Κατά την διάρκεια μιας εκστρατείας στην χερσόνησο της Κριμαίας, ο Μιλτιάδης παντρεύτηκε την Ηγησιπύλη, κόρη του Ολόρου, βασιλιά της Θράκης. Ο μέγας ιστορικός έλαβε κλασική μόρφωση και επηρεάσηκε από την σπουδαία φιλοσοφική παράδοση των Σοφιστών, αν και ήταν μάλλον αριστοκρατικής πολιτικής καταγωγής. Η συγγένεια και η συναναστροφή με τους κύκλους της αριστοκρατίας τον έφερε σε επαφή με ανθρώπους που διαμόρφωσαν την ιστορία της περιόδου για την οποία έγραψε. Ο χαρακτήρας του λέγεται ότι ήταν ψυχρός, μελαγχολικός και απαισιόδοξος.

Ο Θουκυδίδης ήταν περίπου 25-30 ετών όταν ξεκίνησε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (431 π.Χ.). Αρρώστησε ο ίδιος κατά τον λοιμό που έπληξε την Αθήνα μεταξύ 430 και 427 π.Χ. και εξόντωσε το ένα τέταρτο του πληθυσμού της, μεταξύ αυτών και τον ίδιο τον Περικλή. Το 424 π.Χ. εξελέγη στρατηγός και ανέλαβε τη διοίκηση 7 πλοίων που αγκυροβολούσαν στη Θάσο, πιθανότατα επειδή είχε παλαιότερες διασυνδέσεις στην περιοχή. Κατά το χειμώνα του 424/3 π.Χ. ο Σπαρτιάτης στρατηγός Βρασίδας χτύπησε την Αμφίπολη, μια παραλιακή πόλη της Μακεδονίας στα δυτικά της Θάσου, η οποία είχε στρατηγική σημασία για την Αθηναϊκή Συμμαχία, λόγω της ναυπηγήσιμης ξυλείας που πρόσφερε η περιοχή και επειδή βρισκόταν κοντά στα χρυσωρυχεία του Παγγαίου. Ο Αθηναίος διοικητής της μακεδονικής πόλης ζήτησε βοήθεια από τον στρατηγό Θουκυδίδη.
Ο Βρασίδας, γνωρίζοντας ότι οι δυνάμεις των Αθηναίων βρισκόταν στη Θάσο και επειδή φοβήθηκε ότι θα φτάσουν ενισχύσεις από τη θάλασσα, έσπευσε να προσφέρει ευνοϊκούς όρους παράδοσης στους κατοίκους της Αμφίπολης και οι τελευταίοι τούς δέχτηκαν. Έτσι, όταν ο Θουκυδίδης έφτασε, η πόλη βρισκόταν ήδη υπό τον έλεγχο των Σπαρτιατών. Όπως ήταν επόμενο, η είδηση για την απώλεια της Αμφίπολης προκάλεσε μεγάλη πολιτική αναστάτωση στην Αθήνα. Για την αποτυχία του να σώσει την πόλη, ο Θουκυδίδης αναφέρει:
«Ήταν επίσης γραμμένο να εξοριστώ από την πατρίδα μου για είκοσι χρόνια μετά τα γεγονότα της Αμφίπολης και, όντας παρών και με τις δύο πλευρές της διαμάχης και κυρίως με τους Πελοποννήσιους λόγω της εξορίας μου, είχα το χρόνο να παρακολουθώ τις καταστάσεις κάπως αμερόληπτα.»
Με την ιδιότητα του εξόριστου και με βαθιά γνώση των τοπικών συνθηκών, όπως μαρτυρείται στο έργο του, ο οξυδερκής ιστορικός ταξιδεύει σχεδόν ελεύθερα στα θέατρα του πολέμου και έχει την ευκαιρία να δει τις διενέξεις από διαφορετικές πλευρές. Πιθανόν να ταξίδεψε και στη Σικελία κατά τη διάρκεια τηςΣικελικής Εκστρατείας. Σύμφωνα με τον Παυσανία, κάποιος Οινόβιος κατάφερε να περάσει ένα νόμο που επέτρεπε στο Θουκυδίδη να επιστρέψει από την εξορία, πιθανόν λίγο μετά την παράδοση της Αθήνας και το τέλος του πολέμου το 404 π.Χ. Ο Παυσανίας αναφέρει ακόμη ότι δολοφονήθηκε κατά την επιστροφή του στην Αθήνα. Πολλοί αμφισβητούν αυτή την εκδοχή, θεωρώντας πως υπάρχουν ενδείξεις ότι έζησε μέχρι και το 397 π.Χ. Όπως και να έγινε, βέβαιο είναι ότι παρόλο που έζησε μετά το τέλος του πολέμου και την οριστική συντριβή της Αθήνας, δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την Ιστορία του. Η διήγησή του διακόπτεται κάπως απότομα στο μέσο του έτους 411 π.Χ., υποδηλώνοντας ίσως ότι πέθανε κατά τη διάρκεια της συγγραφής του έργου. Σύμφωνα με κάποια παράδοση, το κείμενό του βρέθηκε να τελειώνει με μία ανολοκλήρωτη πρόταση. Τα λείψανά του επιστράφηκαν στην πόλη της Παλλάδας και ενταφιάστηκαν στον οικογενειακό τάφο του Κίμωνα.
Οι μεταναστεύσεις
Ο Θουκυδίδης δεν έδωσε τίτλο στο έργο του, ούτε το χώρισε σε βιβλία. Η διαίρεσή σε 8 βιβλία και ο τίτλοςΘουκυδίδου Ιστορίαι ή Συγγραφή οφείλονται στους αρχαίους γραμματικούς. Στο Α’ βιβλίο – μετά το προοίμιο – ακολουθεί η λεγόμενη αρχαιολογία, η οποία αποτελεί σύγκριση μεταξύ του Πελοποννησιακού πολέμου και προηγουμένων σημαντικών γεγονότων της ελληνικής ιστορίας:
“Η κίνησις αυτή ετάραξε τωόντι βαθύτατα την Ελλάδα, και μέρος υπό τους βαρβάρους και σχεδόν τον κόσμον όλον. Τα προγενέστερα γεγονότα και τα έτι παλαιότερα δεν δύνανται να εξακριβωθούν σαφώς, ένεκα της παρόδου πολλού χρόνου. Αλλά από τεκμήρια, τα οποία, ωθών την έρευνάν μου μέχρι του απωτάτου παρελθόντος, κρίνω αξιόπιστα, άγομαι να πιστεύσω ότι δεν υπήρξαν μεγάλα, ούτε υπό πολεμικήν, ούτε υπό άλλην έποψιν.”

Σύμφωνα με το ίδιο, η Αττική – λόγω του ότι το έδαφός της είναι ισχνόν και πτωχόν – υπήρξεν ανέκαθεν απαλλαγμένη από στάσεις και για το λόγο αυτό διατήρησε πάντοτε τους ίδιους κατοίκους. Αντιθέτως, τα ευφορώτερα προ πάντων διαμερίσματα υπέκειντο εις διηνεκείς μεταβολάς των κατοίκων. Ως τέτοιες περιοχές αναφέρει τη Θεσσαλία, την Βοιωτία, το μεγαλύτερον μέρος της Πελοποννήσου, εκτός από την Αρκαδία και από την υπόλοιπη Ελλάδα τα καλύτερα μέρη:
“Διότι είναι προφανές ότι η χώρα που καλείται σήμερον Ελλάς δεν ήτο μονίμως κατοικημένη εξ αρχής, αλλ’ εγίνοντο εις το παρελθόν συχναί μεταναστεύσεις και οι κάτοικοι χωρίς πολλάς δυσκολίας εγκατέλειπαν τας εστίας των, εξαναγκαζόμενοι εις τούτο από νέους πολυαριθμοτέρους εκάστοτε εποίκους. Καθόσον ούτε το εμπόριον, όπως σήμερον διεξάγεται, υπήρχε τότε, ούτε ασφαλής διά ξηράς ή διά θαλάσσης συγκοινωνία, και καθένας εξεμεταλλεύετο το έδαφος, το οποιον είχε υπό την κατοχήν του, τόσον μόνον όσον ήρκει διά την συντήρησίν του.
Ούτε πλούτον εσώρευαν, ούτε την γην εφύτευαν, τόσον μάλλον καθόσον αι εγκαταστάσεις των δεν ήσαν ωχυρωμέναι και ως εκ τούτου εφοβούντο μήπως από στιγμής εις στιγμήν άλλοι επιδρομείς επέλθουν και τους αφαιρέσουν κάθε τι που έχουν. Επειδή, εξ άλλου, επίστευαν ότι οπουδήποτε ημπορούν να εξασφαλίσουν την αναγκαίαν καθημερινήν τροφήν, εμετανάστευαν όχι απροθύμως και δι’ αυτό δεν ήσαν ισχυροί ούτε κατά το μέγεθος των πόλεων, ούτε κατά την πολεμικήν γενικώς παρασκευήν. Αλλά τα ευφορώτερα προ πάντων διαμερίσματα υπέκειντο εις διηνεκείς μεταβολάς των κατοίκων – όπως, λόγου χάριν, αι επαρχίαι, αι οποίαι σήμερον ονομάζονται Θεσσαλία και Βοιωτία, και το μεγαλύτερον μέρος της Πελοποννήσου, εκτός της Αρκαδίας, και από την άλλην Ελλάδα τα καλύτερα μέρη.»

Η αύξηση του πλούτου επέφερε συγκρούσεις και πολλοί κατέφευγαν στην ασφαλέστερη Αθήνα, η οποία με την πάροδο του χρόνου έγινε πολυάνθρωπος και δεν μπορούσε να θρέψει τους κατοίκους της. Αρχικά, ο αποικισμός της Ιωνίας έδωσε μια λύση στο πρόβλημα:
“Διότι η ευφορία της γης έφερεν αύξησιν της δυνάμεως ωρισμένων προσώπων, η οποία επροκάλει εμφυλίους σπαραγμούς, από τους οποίους τα διαμερίσματα αυτά εφθείροντο τόσον μάλλον, καθόσον ήσαν περισσότερον εκτεθειμένα εις εξωτερικάς επιδρομάς. Η Αττική, εν πάση περιπτώσει, λόγω του ότι το έδαφός της είναι ισχνόν και πτωχόν, υπήρξεν ανέκαθεν απηλλαγμένη από στάσεις και διά τον λόγον αυτόν διετήρησε πάντοτε τους ιδίους κατοίκους. Και έχομεν εδώ απόδειξιν του ισχυρισμού μου ότι, λόγω της μεταναστεύσεως, τα άλλα μέρη της Ελλάδος δεν ηυξήθησαν εις πληθυσμόν όπως η Αττική.
Διότι οι δυνατώτεροι από εκείνους, όσοι, ένεκα εξωτερικών πολέμων ή εσωτερικών στάσεων εξεδιώκοντο από την άλλην Ελλάδα, κατέφευγαν εις τας Αθήνας ως εις τόπον ασφαλή, και, πολιτογραφούμενοι, κατέστησαν την πόλιν, ευθύς από τους παλαιότατους χρόνους, ακόμη πλέον πολυάνθρωπον, εις τρόπονώστε επειδή η Αττική απέβη ανεπαρκής διά τον πληθυσμόν της πόλεως οι Αθηναίοι απέστειλαν αποικίας εις την Ιωνίαν.
Το όνομα Ελλάς
Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, ο Έλλην ήταν γιος του Δευκαλίωνος και της Πύρρας και απέκτησε τρεις γιους, τον Αίολο, τον Δώρο και τον Ξάνθο. Ο Αίολος και ο Δώρος μαζί με τους γιους του Ξάνθου, τον Αχαιό και τον Ίωνα, αποτέλεσαν τους γενάρχες των τεσσάρων κυριότερων ελληνικών φυλών που ήταν οι Αχαιοί, οι Δωριείς, οι Αιολείς και οι Ίωνες. Το όνομα Έλληνες στα ομηρικά χρόνια δεν αντιστοιχούσε παρά μόνο σ’ ένα ελληνικό φύλο, που κατοικούσε στην περιοχή γύρω από τον Σπερχειό ποταμό στη σημερινή Φθιώτιδα (αρχ. Φθία), το οποίο είχε ως ηγέτη του τον μυθικό ήρωα Αχιλλέα, επικεφαλής των περίφημων Μυρμιδόνων:
«οι τ’ είχον Φθίην ήδ’ Ελλάδα καλλιγύναικα. > / Μυρμιδόνες δε καλεύντο και Έλληνες και Αχαιοί» (Ιλιάδα Β’ 683-4)
Οι Έλληνες στο έργο του Ομήρου αναφέρονται επίσης ως Αχαιοί, Παναχαιοί, Δαναοί, Αργείοι και Πανέλληνες:
«εγχείη δ’ εκέκαστο /ο Αίας ο ηγεμόνας των Λοκρών /Πανέλληνας και Αχαιούς» (Ιλιάδα Β’ 530).
Κατά τον Αριστοτέλη, αρχικά Ελλάς ήταν όνομα περιοχής κοντά στη Δωδώνη. Η ετυμολογία της λέξεως Έλλην έχει προκαλέσει διάφορες συζητήσεις. Η επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι η λέξη προέρχεται από τους Σελλούς (<θ. σελ- = φωτίζω), ένα ελληνικό φύλο της Ηπείρου στο οποίο ανήκαν οι ιερείς της Δωδώνης. Ένα μέρος των Σελλών φέρεται να μετανάστευσε στη Φθία.
Μέχρι τον Τρωικό Πόλεμο, η Ελλάς δεν επιχείρησε τίποτα από κοινού:
“Την αδυναμίαν, άλλωστε, των παλαιών καιρών μου φαίνεται ότι αποδεικνύει και το γεγονός προ πάντων ότι πριν από τα Τρωικά τίποτε δεν επεχείρησεν από κοινού η Ελλάς. Νομίζω μάλιστα ότι το όνομα αυτό ούτε είχε δοθή ακόμη εις όλην την χώραν, ούτε καν υπήρχε προ του Έλληνος, υιού του Δευκαλίωνος, αλλά τα διάφορα φύλα, και εις μεγαλυτέραν έκτασιν το Πελασγικόν, έδιδαν το όνομά των εις τα υπ’ αυτών κατοικούμενα διαμερίσματα.
Αλλ’ από την εποχήν που ο Έλλην και οι υιοί του απέβησαν ισχυροί εις την Φθιώτιδα, και την βοήθειάν των επεκαλούντο οι κάτοικοι των άλλων πόλεων, τα διάφορα φύλα, συνεπεία της επικοινωνίας αυτής, ωνομάζοντο ήδη επί μάλλον και μάλλον Έλληνες, μολονότι πολύς επέρασε καιρός πριν το όνομα τούτο ημπορέση να επικράτηση γενικώς. Την καλυτέραν απόδειξιν παρέχει ο Όμηρος. Διότι, μολονότι έζησε πολύ ύστερον και από τα Τρωικά, πουθενά δεν ωνόμασε με το όνομα αυτό όλους, ούτε άλλους εκτός εκείνων που ηκολούθησαν τον Αχιλλέα από την Φθιώτιδα, οι οποίοι ήσαν και οι πρώτοι Έλληνες, αλλ’ αποκαλεί αυτούς εις τα ποιήματά του γενικώς Δαναούς και Αργείους και Αχαιούς.”
Ο Όμηρος δεν κάνει επίσης διάκριση ανάμεσα σε Έλληνες και βαρβάρους:
“Ούτε βαρβάρους, άλλωστε, μνημονεύει διά τον λόγον, ως νομίζω, ότι ούτε οι Έλληνες είχαν ακόμη διακριθή διά κοινού αντιθέτου ονόματος. Οπωσδήποτε τα διάφορα ελληνικά φύλα, επί των οποίων το όνομα των Ελλήνων, λόγω κοινότητος της γλώσσης, εξηπλώνετο διαδοχικώς από μίαν περιφέρειαν εις άλλην, έως ότου επεξετάθη ακολούθως επί του συνόλου των, δεν έκαμαν καμμίαν κοινήν επιχείρησιν πριν από τα Τρωικά, ένεκα αδυναμίας και ελλείψεως αμοιβαίας επικοινωνίας. Άλλωστε, και την εκστρατείαν ακόμη κατά της Τροίας τότε μόνον επεχείρησαν από κοινού, όταν είχαν ήδη αποκτήσει αξιόλογον εμπειρίαν της θαλάσσης.

Έλλην και Ελλάς
Στο Λεξικό του Μπαμπινιώτη, αναφέρεται και ο τύπος Έλλοπες, ο οποίος προσδιόριζε κατοίκους της Δωδώνης και της βόρειας Εύβοιας. Ο Αριστοτέλης ορίζει τη Δωδώνη ως αρχική πατρίδα των Ελλήνων. Από μορφολογικής απόψεως θεωρείται ότι οι λέξεις Έλλην και Ελλάς αποτελούν παράγωγα του ουσ. Ελλοί – Έλλοι – Σελλοί, καθώς οι τύποι αυτοί απαντώνται στον ‘Ομηρο και τον Πίνδαρο. Ο ΧριστιανόςΗσύχιος ερμηνεύει ως εξής: Έλλοί· Έλληνες οι εν Δωδώνη και οι ιερείς». Όλοι αυτοί οι γλωσσικοί τύποι είναι αγνώστου ετύμου και σημασίας κατά τον κ. Μπαμπινιώτη. [3]
Όπως αναφέρθηκε ήδη, στον Όμηρο η λέξη περιορίζεται τοπικά στους Θεσσαλούς της Φθίας, ενώ η χρήση της αργότερα στο αρχ. επίθ. Ελλανοδίκαι αύξησε το κύρος της λόγω της σημασίας των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο Θουκυδίδης εξηγεί τη γεωγραφική επέκταση του όρου Έλληνες από τον μυθολογικό ήρωα Έλληνα, που ταξίδευε και δρούσε συχνά σε άλλες πόλεις. Ο αρχαίος ιστορικόςΗρόδοτος πιστεύει ότι ο όρος “Ελληνες χρησιμοποιήθηκε για να τονίσει την κοινή προέλευση των διαφόρων φυλών του ελληνικού χώρου. [3]
Ο αποκλεισμός του μυθώδους από την ιστορίαν μου ίσως την καταστήση ολιγώτερον τερπνήν ως ακρόαμα, θα μου είναι όμως αρκετόν, εάν το έργον μου κρίνουν ωφέλιμον όσοι θελήσουν να έχουν ακριβή αντίληψιν των γεγονότων, όσα έχουν ήδη λάβει χώραν, και εκείνων τα οποία κατά την ανθρωπίνην φύσιν μέλλουν να συμβούν περίπου όμοια. Θουκυδίδης [2]
Το «Γένος των Γραικών»
Στην προεπαναστατική Ελλάδα αναβιώνει μια πανάρχαια ονομασία των Ελλήνων, οι ονομασία Γραικοί, που χρησιμοποιήθηκε πριν ακόμη καθιερωθεί η λέξη Έλληνες. Σε επιγραφή τού 4ου π.Χ. αι. διαβάζουμε: «”Ελληνες ωνομάσθησαν, το πρότερον Γραικοί καλούμενοι». Ο Αριστοτέλης (Μετεωρολογικά 1,352α) γράφει: “ώκουνν [ενν. στην περιοχή της Δωδώνης στην Ήπειρο] οι Σελλoί (πρόκειται για τους Ελλούς] και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν δε Έλληνες». Η πληροφορία του Αριστοτέλη και η γενικότερη παράδοση της αρχαιότητας συγκλίνουν στο ότι τόσο οι ονομασίες Γραικοί και Έλληνες όσο και η περιοχή της αρχικής εγκατάστασης των Ελλήνων τοποθετούνται στην περιοχή της Ηπείρου, γύρω από τηΔωδώνη και τα σημερινά Ιωάννινα.

Στους αλεξανδρινούς χρόνους, η ονομασία Γραικοί συναντάται λιγότερο αλλά παραλλήλως προς το Έλληνες. Στο Βυζάντιο παράλληλα με το Ρωμαίοι χρησιμοποιείται, σε περιορισμένη έκταση, και το Γραικοί, προσλαμβάνοντας την ειδικότερη σημασία «ελληνορθόδοξοι» κατ’ αντιδιαστολή προς το Έλληνες (= ειδωλολάτρες, πολυθεϊστές) και το Λατίνοι (= χριστιανοί της Δύσης / ρωμαιοκαθολικοί). Τον 15ο αιώνα, (στη Σύνοδο της Φλωρεντίας) αναφέρονται «συνελθόντες Λατίνοι τε και Γραικοί». Ο δεινός αρχαιογνώστης Αδαμάντιος Κοραής και άλλοι προεπαναστατικοί συγγραφείς και αγωνιστές (Ρήγας, Χριστόπουλος κ.ά.) μιλούν για το «Γένος των Γραικών» και ο ανασκολοπισθείς Αθανάσιος Διάκος – αρνούμενος να ενταχθεί στον οθωμανικό στρατό… – απαντά περήφανα στους Τούρκους: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω». Με την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους, το όνομα Γραικοί αντικαθίσταται από το Έλληνες.
Οι Γραικοί, είτε ως κάτοικοι (αργότερα) της Γραίας στην Εύβοια και της ευβοϊκής αποικίας Κύμης στην Κάτω Ιταλία είτε απευθείας (παλαιότερα) από την περιοχή της Ηπείρου, έγιναν γνωστοί στους Ιταλούς, που τους ονόμασαν Graeci, από όπου και οι ξενικές ονομασίες των Ελλήνων ως Greek (αγγλ.), Grec (γαλλ.), Grieche (γερμ.). Ωστόσο, οι ξένοι χρησιμοποιούν για το Ελλάς το Hellas, ως επίσημη ονομασία της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παράλληλα προς τα ονόματαGreece (αγγλ.), Grece (γαλλ.) και Griechenland στα γερμανικά.
Με το έργο του αθάνατου Θουκυδίδη θα ασχοληθούμε και σε επόμενα σημειώματα. Για την ώρα, θα καταλήξουμε με ένα μικρό και επίκαιρο απόσπασμα από τον περίφημο διάλογο των Αθηναίων με τους Μηλίους:
ΜΗΛΕΙΟΙ: Πώς είναι δυνατόν να έχουμε εμείς το ίδιο συμφέρον να γίνουμε δούλοι σας όσο εσείς έχετε συμφέρον να μας υποτάξετε;
ΑΘΗΝΑΙΟΙ: Επειδή εσείς, αν υποταχθείτε, θ’ αποφύγετε την έσχατη καταστροφή και εμείς θα έχουμε κέρδος αν δεν σας καταστρέψουμε.
read more " O Θουκυδίδης, η προέλευση των Ελλήνων και το όνομα Ελλάς!!!"

Ήταν Έλληνας ο Ιησούς:




14.Ο Χριστός ήταν Έλληνας της Παλαιστίνης, μιλούσε ελληνικά, είχε ελληνικό όνομα: Ιάσωνας, το γένος Του ήταν ελληνικό, η Μητέρα Του, η Θεοτόκος- ήταν Ελληνίδα
1) Ήταν Γαλιλαίος (Έλληνας της Παλαιστίνης) και όχι Ιουδαίος. Οι Εβραίοι Τον αποκαλούσαν περιφρονητικά Ναζωραίο και στην Εβραϊκή γλώσσα η λέξη «ναζωραίος» σημαίνει «ξένος, άλλου αίματος», τον αποκαλούσαν Σαμαρείτη- ονομασία των Ελλήνων της Παλαιστίνης.
2) Ο ίδιος ο Χριστός αρνήθηκε, ότι είναι Εβραίος, αμφισβητεί τον Θεό του Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ, αμφισβητεί, ότι είναι από τη γενιά του Δαυΐδ:
«37 …και Μωυσής εμήνυσεν επί της βάτου, ως λέγει Κύριον τον Θεόν Αβραάμ και τον Θεόν Ισαάκ και τον Θεόν Ιακώβ. 38 Θεός δε ουκ εστί νεκρών, αλλά ζώντων»
(Κατά Λουκάν, 20/37)
Καταλάβατε τι τους είπε ο Χριστός; Αυτούς που επικαλείστε, δηλαδή τον Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ- είναι Θεός των νεκρών! Τον Θεό των Εβραίων, τον Ιαχβέ (Ιεχωβά) – ο Χριστός αποκαλεί νεκρό Θεό!!! Και λέει, ότι ο όντως Θεός δεν είναι των νεκρών, αλλά των ζώντων! Εκείνη την εποχή τέτοια πράγματα δεν θα τολμούσε να ξεστομίσει ούτε ο πιο θαρραλέος Ιουδαίος, παρά μόνο εκείνοι, που ήσαν υπήκοοι της Ρώμης και δεν υπάγονταν στο ιουδαϊκό δικαστήριο, δηλαδή οι πολλοί της ιουδαϊκής διανόησης, οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι.
Παρακάτω:
«44 Δαυΐδ αυτόν Κύριον καλεί και πως υιός αυτού εστίν;»
(Κατά Λουκάν, 20/ 44)
3) Ο ίδιος ο Χριστός αρνείται, ότι είναι βασιλεύς των Ιουδαίων, και οι ίδιοι οι Ιουδαίοι αρνούνται, ότι είναι συμπατριώτης τους.
Π.χ. όταν ο Πιλάτος βγήκε και ρώτησε σε τι κατηγορείτε αυτόν τον άνθρωπο’ Και οι Εβραίοι απήντησαν, ότι αν δεν ήταν Αυτός κακούργος, δεν θα Τον παράδιδαν στον Πιλάτο. Και ο Πιλάτος τους προτείνει να Τον πάρουν και να Τον δικάσουν με το νόμο τους, ξέροντας πολύ καλά, ότι οι Εβραίοι είχαν το δικαίωμα να δικάζουν μόνο τους ομοφύλους τους και κανέναν άλλον. Και τι του απαντάν οι Ιουδαίοι;
– Δεν μας επιτρέπεται να σκοτώσουμε κανένα.
Ενώ ξέρουμε πολύ καλά, ότι εκείνη την εποχή οι Εβραίοι είχαν δικαίωμα να εκτελέσουν έναν άνθρωπο (με λιθοβολισμό παρακαλώ) μόνο της φυλής τους. Κανένας Έλλην, κανένας Ρωμαίος δεν είχαν φόβο Ιουδαϊκού δικαστηρίου, διότι οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι ήσαν πολίτες της Ρώμης. Όποιος πείραζε Ρωμαίο πολίτη θα είχε άσχημα ξεμπερδέματα. Όταν οι ίδιοι οι Εβραίοι λένε, ότι δεν έχουνε δικαίωμα να Τον σκοτώσουν, ομολογούν οι ίδιοι (!!!) ότι ο Χριστός ΔΕΝ είναι συμπατριώτης τους. Και όταν ο Πιλάτος ρώτησε τον Χριστό:
– Είσαι ο βασιλεύς των Ιουδαίων;- ο Χριστός του απαντά: – Συ λέγεις (δεν το λέω αυτό Εγώ, αυτό το λες εσύ)
Και όταν ο Πιλάτος του λέει, ότι αυτοί σε κατηγορούν, ο Χριστός του απάντησε:
– Δεν είμαι του κόσμου τούτου, αν ήμουν, οι ιερείς δεν θα με έδεναν και δεν θα με παρέδιδαν σε σένα…
4) Πάνω από 50 φορές (!!!) στα Ευαγγέλια ο Χριστός ξεχωρίζει την εθνικότητά Του από την εθνικότητα των Εβραίων, χρησιμοποιώντας τις φράσεις: «Εγώ – εσείς, το γένος σας, οι πρόγονοί σας, οι πατέρες σας, οι προφήτες σας, ο νόμος σας, ο Θεός σας»- δείχνοντας ξεκάθαρα και στους πλέον άπιστους Θωμάδες, ότι δεν είναι Εβραίος.
Πουθενά ο Χριστός δεν λέει στα Ευαγγέλια: «εμείς, το γένος μας, οι πρόγονοί μας, ο λαός μας, οι πατέρες μας, οι προφήτες μας, ο νόμος μας, ο Θεός μας». Ενώ οι Εβραίοι χρησιμοποιούν το «εμείς» κατά κόρον και παντού! Πρέπει απλά να προσέχεις την λέξη, την κάθε λέξη…
5) Οι Εβραίοι ποτέ δεν δέχτηκαν τον Χριστό, ούτε την διδασκαλία Του. Αντιθέτως- αυτοί βρήκαν τον άλλον τρόπο να Τον σκοτώσουν, διότι Αυτός δεν ήταν Εβραίος και ήταν ο μεγάλος πνευματικός κίνδυνος για την θρησκεία τους.
6) Ο Χριστός ποτέ δεν είχε φοιτήσει στα πνευματικά τους σχολεία, όπως συνηθίζονταν στους Εβραίους εκείνης της εποχής υποχρεωτικά για όλους, που προορίζονταν να γίνουν ραβίνοι.
«14 Ήδη δε της εορτής μεσούσης ανέβη ο Ιησούς εις το ιερόν και εδίδασκε. 15 εθαύμαζαν οι Ιουδαίοι λέγοντες: πως ούτως γράμματα οίδε μη μεμαθηκώς; 16 απεκρίθη ουν αυτοίς ο Ιησούς και είπεν: Η εμή διδαχή ουκ εστίν εμή, αλλά του πέμψαντός με».
(Κατά Ιωάννην, 7/ 14-15)
7) Πέραν αυτού, ο Χριστός απαγορεύει στους μαθητές Του να λαμβάνουν τον τίτλο του ραβίνου, δηλαδή Ιουδαίου δασκάλου, λέγοντάς τους καθαρά και ξάστερα:
«10 μηδέ κληθήτε ραβίνοι, εις γαρ υμών εστίν ο διδάσκαλος, ο Χριστός.»
(Κατά Ματθαίον, 23/10)
8) Ο Χριστός δεν έκανε περιτομή, όπως ισχυρίζονται οι σχολιαστές των Ιερών Γραφών και αυτό θα αποδειχθεί αργότερα.
9) Ο Χριστός δεν είχε καταδικαστεί από το εβραϊκό δικαστήριο, αλλά από το ρωμαϊκό. Βάσει των νόμων εκείνης της εποχής στα ρωμαϊκά δικαστήρια υπάγονταν ΜΟΜΟΝ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΗΣΑΝ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΥΠΗΚΟΟΙ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΕΙΧΑΝ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΠ’ ΟΤΙ ΟΙ ΙΟΥΔΑΙΟΙ. Στους Εβραίους παραχωρούνταν το δικαίωμα να δικάζουν ΜΟΝΟ τους ομοφύλους τους και αυτό το γεγονός είναι γνωστό και από την επίσημη ιστορία και από τα Ευαγγέλια.
Ιησούς
Οι Ρωμαίοι ήξεραν και καταλάβαιναν πολύ καλά τι κάνει ο Χριστός, αυτοί δεν μπορούσαν να είναι βλάκες, διότι ήλεγχαν τα πάντα λόγω εξουσίας στην περιοχή και ας το πούμε καθαρά, κατά βάθος ήσαν σύμφωνοι με την δράση του Πανδήρα Χριστού κατά των Ιουδαίων, που εκείνη την εποχή ήσαν η πιο επικίνδυνη εστία επαναστάσεων κατά της ρωμαϊκής εξουσίας. Η συμπεριφορά του Πιλάτου, που έδειξε απροθυμία να τιμωρήσει τον Χριστό, που προσπάθησε έμμεσα να δικαιολογήσει τον Χριστό (δεν βρίσκω τίποτε το μεμπτό σ’ αυτόν τον άνθρωπο, όπως δήλωνε), που προσπάθησε να γλυτώσει τον Χριστό (πρότεινε στους Ιουδαίους αντί του Χριστού να εκτελεστεί ο Βαρνάβας ο βαρυποινίτης)- αποδεικνύει την έμμεση συμμετοχή της ρωμαϊκής εξουσίας στην υπόθεση της πνευματικής απορρόφησης των Ιουδαίων.
Μόνον η απειλή νέων ανταρσιών και εξεγέρσεων, πρόκλησης πρόσθετης ανησυχίας στον Καίσαρα της Ρώμης για την έκρυθμη κατάσταση στην επαρχία της Ιουδαίας, ανάγκασε τον Πιλάτο, για το δικό του το καλό ως έπαρχου και αντιπροσώπου της Ρώμης να θυσιάσει τον Χριστό, παραδίδοντάς Τον στον θάνατο με μεγάλη εντούτοις απροθυμία. Ας θυμηθούμε τις λέξεις του ίδιου Πιλάτου πριν την εκτέλεση του Χριστού: «Εγώ νίπτω τας χείρας μου και το αίμα Του είναι πάνω σας και πάνω στους απογόνους σας». Σαν προφητεία της επερχόμενης κατάρας ακούγεται αυτό, αν το καλοσκεφτείς…
10) Ο Χριστός ποδοπατούσε τον νόμο του Σαββάτου, τα άγια των αγίων της εβραϊκής θρησκείας και του πολιτισμού, όπου απαγορεύονταν αυστηρά στους Εβραίους να κάνουν οτιδήποτε, ακόμη και να θεραπεύουν και ο Χριστός ΘΕΡΑΠΕΥΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΏΠΟΥΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΑΒΒΑΤΟ. Αυτή η πράξη ήταν ένα άμεσο και συνειδητό χτύπημα κατά του ιουδαϊκού τρόπου ζωής και ας το αναγνωρίσουμε δίκαια- ήταν ανοιχτή πρόκληση προς τους Ιουδαίους από την πλευρά του Χριστού. Οι Εβραίοι εκείνης της εποχής δεν θα τολμούσαν να πράξουν τούτο, διότι οι ομόφυλοί τους θα τους είχαν λιθοβολήσει με τον νόμο μέχρι θανάτου και οι Ρωμαίοι, οι αληθινοί άρχοντες της περιοχής, αναγνώριζαν αυτό το δικαίωμα απόδοσης δικαιοσύνης μόνον μεταξύ των Ιουδαίων.
Επαναλαμβάνω και πάλι: είμαι Έλληνας, αλλά από της ανθρώπινης πλευράς καταλαβαίνω την άκρως δυσχερή και τραγική κατάσταση των Ιουδαίων εκείνης της εποχής: ρωμαϊκή κυριαρχία, περιφρόνηση των Ιουδαίων από τους Ρωμαίους και Έλληνες, που τους θεωρούσαν υποδεέστερους (στους Έλληνες κυριαρχούσε το δόγμα πας μη Έλλην βάρβαρος) και οι Ρωμαίοι, που μιμούνταν στα πάντα τους Έλληνες, φέρονταν με τον ίδιον τρόπο και θεωρούσαν στο βάθος της ψυχής τους εαυτούς τους έμμεσους απογόνους των Ελλήνων. Μην ξεχνάμε, ότι μετά τον Τρωικό Πόλεμο, σύμφωνα με την παράδοση, οι διασωθέντες Τρώες έφυγαν στην Ιταλία, πήγε στην Ιταλία και ο γιός του Οδυσσέα Τηλέμαχος και ίδρυσε εκεί τις ελληνικές αποικίες και την πρώτη πόλη- την Ρώμη, που έχει ελληνικό όνομα. Ρώμη στην επί λέξει μετάφραση από τα ελληνικά σημαίνει δύναμη (ρωμαλέος).
Αυτήν την παράδοση τιμούσαν φανατικά οι Ρωμαίοι, θεωρούντες τους εαυτούς τους απογόνους των Τρώων και του Τηλεμάχου – γι’ αυτό και δέχτηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό τον Ελληνικό Πολιτισμό. Οι Ιουδαίοι δέχτηκαν την μεγάλη πολιτιστική επίθεση του Ελληνικού πολιτισμού και του Ελληνικού τρόπου ζωής, που τον τηρούσαν όχι μόνο οι Έλληνες, αλλά και οι Ρωμαίοι και το μεγαλύτερο τμήμα της Ιουδαϊκής διανόησης, που ξέκοψε από την παράδοση των πατέρων της και πέρασε στην πλευρά των Ρωμαίων και Ελλήνων. Εμφανίστηκε ένας ορατός πια κίνδυνος πολιτιστικής απορρόφησης των Ιουδαίων και της εξαφάνισης τους ως εθνικής οντότητας. Στην ουσία οι Εβραίοι βρέθηκαν σε τραγικό γι’ αυτούς δίλλημα: η να εξαφανιστούν ως Έθνος η να σκοτώσουν τον Χριστό, που αντιπροσώπευε γι’ αυτούς τον μεγαλύτερο κίνδυνο στην αρχόμενη διαδικασία απορρόφησης των Ιουδαίων από το ανώτερο και ισχυρότερο πολιτιστικά στοιχείο- τον ελληνικό και κατ’ επέκτασιν – και το ρωμαϊκό. Ο θάνατος του Χριστού γλύτωσε τους Εβραίους από την πλήρη εξαφάνισή τους ως λαού. Ο καθένας έχει την δική του αλήθεια και την αλήθεια αυτή πρέπει τίμια να την αναγνωρίζουμε.
11) Ο Χριστός κατάγονταν από την ελληνική Γαλιλαία, από το συγκρότημα της Δεκαπόλεως- τις αποικίες των Ελλήνων στην Παλαιστίνη και αργότερα θα παρατεθεί και ο ιστορικός χάρτης των ελληνικών πόλεων της Παλαιστίνης. Και αυτές οι πόλεις υπάρχουν σε όλους τους ιστορικούς χάρτες, αλλά και στους χάρτες των Ευαγγελίων.
12) Όταν ο Χριστός δίδασκε τα πλήθη (προσέξετε – δίδασκε ΣΤΗΝ ΥΠΑΙΘΡΟ, μακριά από τους άλλους)- Αυτός δίδασκε στον Ιουδαϊκό λαό τον Ελληνικό Πολιτισμό, Τον πλησίασαν κάτι Έλληνες (κάτοικοι της Δεκαπόλεως) και θέλησαν να Του μιλήσουν. Με άλλα λόγια θέλησαν να Τον υποστηρίξουν και να Τον βοηθήσουν. Πια ήταν η αντίδραση του Χριστού; Την αντίδραση του Χριστού μας την μεταφέρουν τα ίδια τα Ευαγγέλια:
«20 Ήσαν δε τινές Έλληνες εκ των αναβαινόντων ίνα προσκυνήσωσιν εν τη εορτή. 21 ούτοι ουν προσήλθον Φιλίππω από Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και ηρώτων αυτόν, λέγοντες: Κύριε, θέλομεν τον Ιησούν ιδείν. 22 έρχεται Φίλιππος και λέγει τω Ανδρέα, και πάλιν Ανδρέας και Φίλιππος και λέγουσι τω Ιησού. 23 ο δε Ιησούς απεκρίνατο αυτοίς λέγων: ΕΛΗΛΥΘΕΝ Η ΩΡΑ ΙΝΑ ΔΟΞΑΣΘΗ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ»
(Κατά Ιωάννην, 12/ 20-23)
Με λίγη προσοχή στις φράσεις μπορούμε να δούμε πολλά κρυμμένα πράγματα: – Φίλιππος από την Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας (Γαλιλαίος κι αυτός, άρα Έλληνας με φυσιολογικό ελληνικό όνομα) – Ανδρέας: πάλι ελληνικό όνομα, χωρίς να αναφέρεται ο τόπος της καταγωγής του. – Δεν έχουν συμπεριληφθεί στα επίσημα Ευαγγέλια τα Ευαγγέλια μαθητών του Χριστού, ΠΟΥ ΦΕΡΟΥΝ ΚΑΘΑΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ όπως του Φιλίππου, του Ανδρέα, του Νικόδημου… γιατί άραγε;;;
Υπάρχει πολύ μεγάλη υποψία, ότι ο Ιωάννης ήταν κι αυτός Έλληνας, διότι το όνομα Ιωάννης προέρχεται από το Ίων και γραμματολογικά και ετυμολογικά. Και κατά περίεργο τρόπο, αυτός ο Ιωάννης περιφέρεται στους ελληνικούς τόπους και γράφει την Αποκάλυψη του. Τα πρωτότυπα κείμενα των Ευαγγελίων είναι γραμμένα στα Ελληνικά, απ’ τα οποία έγιναν όλες οι μετέπειτα μεταφράσεις σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.
Ελήλυθεν λοιπόν η ώρα, ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου! Και όντως, ο Υιός του Ανθρώπου δοξάστηκε σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο! Πολλοί αναρωτιούνται, γιατί ο Χριστός αποκαλεί Τον Εαυτόν Του μια Υιό του Ανθρώπου και μια Υιό του Θεού. Οι γνώστες της Ελληνικής Φιλοσοφίας βρίσκουν την απάντηση, αν θυμηθούν την ρήση του Ηρακλείτου περί Θεού και ανθρώπου:
«Θεός τι εστί; – Αθάνατος άνθρωπος. Άνθρωπος τι εστί;- Θνητός θεός». Και ο Χριστός ως Έλληνας γνώριζε αυτά τα πράγματα και πολύ καλλίτερα μάλιστα από εμάς, τους σημερινούς Έλληνες.
13) Τους ορθόδοξους Ιουδαίους ανησυχούσε πάρα πολύ η ελληνική δραστηριότητα του Χριστού και γι’ αυτόν τον λόγο, αφού δεν είχαν το δικαίωμα να Τον εκτελέσουν ανοιχτά, γύρευαν τρόπους να Τον σκοτώσουν στα μουλωχτά και δεν Τον εύρισκαν, διότι ο Χριστός, ξέροντας πολύ καλά τι έχουν στο μυαλό τους, κρύβονταν στους συμπατριώτες Του, όπου ήταν σε ασφαλείς συνθήκες.
Ας θυμηθούμε τι λένε μεταξύ τους οι Ιουδαίοι στα Ευαγγέλια:
Ιησούς
«Που κρύβεται Αυτός; Μήπως Αυτός κρύβεται στην Ελληνική Διασπορά (στους δικούς Του) και διδάσκει τους Έλληνες (τους μυεί και τους οργανώνει); Για να σκεφτούμε λιγάκι λογικά- απλή λογική, πολύ απλή: ζεις σε μια περιοχή με δυο αντιμαχόμενα πολιτιστικά συνεχώς Έθνη, οι αλλόφυλοι σε κυνηγούν, που θα καταφύγεις για να προστατευτείς- στα χωριά των αλλοφύλων η στα χωριά των ομοφύλων σου; Η στοιχειώδης λογική έχει την εξής ιδιότητα- αυτήν μένει αναλλοίωτη στο διάβα των αιώνων… Και ο νοών – νοήτω.
14) Ο Χριστός ήταν Έλληνας της Παλαιστίνης, μιλούσε ελληνικά, είχε ελληνικό όνομα: Ιάσωνας, το γένος Του ήταν ελληνικό, η Μητέρα Του, η Θεοτόκος- ήταν Ελληνίδα, οι Έλληνες δέχτηκαν την θρησκεία του Χριστού και έγιναν οι πρώτοι και οι σημαντικότεροι αγωγοί και διδάσκαλοι του Χριστιανισμού. Οι Έλληνες έγιναν το οξυγόνο του Χριστιανισμού. Χωρίς την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΕΒΙΩΝΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΑΔΙΔΟΝΤΑΝ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ. Ο Χριστιανισμός, με όπλο την Ιερά Διδασκαλία του Χριστού και τον τα πάντα εμπόδια νικών μέσον- την Ελληνική Γλώσσα- κατέκτησε όλην την χωρίς εξαίρεση Ευρώπη και την εκπολίτισε. Ο Χριστός, ο Υιός των Ελλήνων της Παλαιστίνης, ο Ιάσωνας ο Χρησμένος θεραπεύειν τους ανθρώπους- άλλαξε όλο το ρουν της ανθρώπινης Ιστορίας και ήταν ο μοναδικός Υιός του Θεού, που κατάφερε να χωρίσει την Ιστορία σε δυο εποχές- στην προ Χριστού και την μετά του Χριστού εποχή.
Και αυτό το μέγα πράγμα είχε την δύναμη να το κάνει μόνον ο Χριστός- Απόλλωνας Ηλιοφόρος, με την ασυνείδητη ιουδαϊκή συμμετοχή, που αντιστράφηκε αργότερα εναντίον τους με την μεγάλη διασπορά τους ανά τον κόσμο, με τους μαζικούς άγριους διωγμούς και τα πογκρόμ στους αιώνες, που ακολούθησαν.
Η Παγκόσμια Ιστορία, χωρισθείσα στα δύο: στην προ Χριστού και μετά Χριστού εποχή, με άμεση συμμετοχή των Ελλήνων και των Εβραίων, στην οποία ο καθένας έπαιξε τον ρόλο του «καλού» και του «κακού» στην παγκόσμια σκακιέρα εκείνης της εποχής-έβαλαν την σφραγίδα και καθόρισαν την μοίρα της μετέπειτα Ιστορίας. Πηγη:http://oysia.blogspot.gr/
Πριν μπούμε, αδέρφια και να τεκμηριώσουμε τούτο το τρομερά δύσκολο εγχείρημα για την καταγωγή του Χριστού, κάνομε μνεία τα εξής βοηθητικά αλλά σημαντικά:
α’ Η προσωνυμία Χριστός εννοεί Μεσίας. Ο απεσταλμένος από το Θεό για τη σωτηρία του ανθρώπου. Δηλαδή, χρισμένος σωτήρας.
β’ Το όνομά του, Ιησούς, είναι παράφραση στην εβραϊκή γλώσσα του ελληνικού ονόματος Ιάσων. Άρα, το αρχικό, το πραγματικό είναι Ιάσων Χριστός.
γ’ Ο Χριστός ήταν Φιλισταίος, όπως θα ιδούμε παρακάτω. Οι Φιλισταίοι ήταν Κρήτες άποικοι. Από την αρχαία εποχή –τότες που οι πολεμοχαρείς Δωριείς κατέβηκαν στην Ελλάδα και στην Κρήτη- πολλοί Μινωίτες με αρχηγό το Φίλιστο έφυγαν από τη Φαιστό με τα πλοία τους, τράβηξαν ανατολικά και μετοίκησαν σε μια χώρα στα παράλια της Μέσης Ανατολής. Η χώρα αυτή και οι κάτοικοί της, Κρήτες και ντόπιοι, από τότε πήραν το σημερινό όνομά τους από το όνομα του Φίλιστου.
Από το Φίλιστος, η χώρα Φιλιστίνη και μετά από παράφραση Παλαιστίνη.
Από το Φιλισταίοι, μετά από παράφραση, οι κάτοικοι Παλαιστίνιοι.
Να μπούμε τώρα στο κυρίως θέμα μας, την ελληνικότητα του Χριστού. Μιλάμε για την ανθρώπινη φύση του, γιατί η θεϊκή είναι δεδομένη. Ήταν υιός τού Θεού.
δ’ Ο Θεάνθρωπος Χριστός γεννήθηκε στην Παλαιστίνη, που εκατοικείτο εκείνη την εποχή και από Έλληνες (Αλεξανδρινούς), και από Εβραίους, αλλά και από κρητικογενείς Φιλισταίους, όπως αναλύσαμε παραπάνω. Οι Φιλισταίοι ήταν Έλληνες από την Κρήτη. Το αναφέρει αυτό ακόμη και η μυθολογία των Εβραίων, η βίβλος(Παλαιά Διαθήκη).
ε’ Το όνομα της μητέρας του Ιάσωνα-Ιησού Χριστού είναι Μαρία και είναι Μινωικό. Το αρχικό ήταν Μάϊρα, που με αναγραμματισμό γίνηκε Μαρία. Το Εβραϊκό Μάριαμ προήλθε από το Μινωικό Μάϊρα(Μαρία)
στ’ Η μητρική γλώσσα του Χριστού ήταν η ελληνική γλώσσα. Το αμερικανικό περιοδικό «Τάιμ» το είχε αποκαλύψει πολύ παλιά, όμως τα τεύχη εκείνα εξαφανιστήκανε μυστηριωδώς. Βέβαια, ο Χριστός μιλούσε και την αραμαϊκή γλώσσα της Μέσης Ανατολής(Συρία-Χαναάν), την οποία οι Εβραίοι δε γνώριζαν την εποχή του Χριστού.
Από απόκρυφο ευαγγέλιο που βρίσκεται στις βιβλιοθήκες του Βατικανού, ο Χριστός είπε: «Εμέ υβρίζετε. Όμως μην υβρίζετε το Άγιον Πνεύμα. Το Άγιον Πνεύμα του Σύμπαντος εστί η Ελλάς! ήτις γεννά ανθρώπους κα’γώ ειμί ο υιός του Ανθρώπου». Εδώ, στη ρήση αυτή, ο ίδιος ο Ιησούς(Ιάσων) Χριστός αποκαλύπτει την ελληνικότητά του.
Ντοκουμέντα για
την ελληνικότητά του (Από την Καινή Διαθήκη και άλλες ενδείξεις)
1jesus_praying
• Η φιλοσοφική έκφραση και ο λόγος του Χριστού, που είναι ταυτόσημος με των αρχαίων Ελλήνων σοφών και κυρίως του Ισοκράτη. Του Χριστου, βέβαια, ο λόγος και το μήνυμα μεταφράζεται σε δυο και μοναδικές λέξεις: “Αγαπάτε αλλήλους”. Όλη η διδασκαλία του Χριστού μετουσιώνεται σ’αυτή τη μεγαλειώδη φράση!
• Το άγιο φως παρουσιάζεται μόνο στον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη, σε κανέναν άλλο ιερωμένο άλλου θρησκευτικού δόγματος.
•Το Μέγα Σάββατο ακούμε τον ψαλμό του Ιωσήφ από Αριμαθαία προς τον Πιλάτο που του λέει: «Δώσε μου το σώμα του Ιησού να το ενταφιάσω, γιατί ξένος είναι και δεν έχει πού την κεφαλή κλίνει».
• Εκείνος που σήκωσε το Χριστό και από το σταυρό τον πήγε στον τάφο στο κτήμα του Αριμαθαίου ήταν Έλληνας από την Κρήτη(Φιλισταίος) και λεγότανε Νικόδημος.
• Ο θρήνος της Παναγίας (τα λεγόμενα απόκρυφα ευαγγέλια). Έκλαιγε η μάνα του Χριστού στο Γολγοθά κάτω από το σταυρό του υιού της και έλεγε: «Ώ άνομοι Ιουδαίοι, πώς σταυρώνετε έναν ξένο…!!!» Προσέξετε, αδέρφια, η Παναγία αποκαλεί το γιο της, το Χριστό «ξένο» προς τους Ιουδαίους. Δηλαδή, όχι Εβραίο.
•Ο Χριστός δεν είχε σε εκτίμηση τους Εβραίους, τους οποίους αποκαλεί λαό μισθαρό, υποκριτή, βλάσφημο και αμαρτωλό.
• Δίδει ονόματα ελληνικά στους μαθητές του (Πέτρος-από την πέτρα, Φίλιππος- από το φίλος κ.α.).
• Όταν του είπαν πως θέλουν να τον δουν κάποιοι Έλληνες, χάρηκε και είπε: «Αλήθεια σας λέγω. Ήρθε η ώρα να δοξαστεί ο υιός του Ανθρώπου».
•Ο Χριστός διακήρυξε το οικουμενικό πνεύμα του Ελληνισμού –το θείο πνεύμα- λέγοντας: «Δεν υπάρχει Ιουδαίος, ούτε Έλληνας, γιατί όλοι είμαστε αδελφοί».
Διακηρύσει και προτρέπει προς την έρευνα, δηλαδή το «αεικίνητον» των Ελλήνων, σε αντίθεση με τις εβραϊκές σοφίες: «πίστευε και μη ερεύνα». Εδώ φαίνεται πως το πνεύμα του είναι εναρμονισμένο με τη φυλετική του καταγωγή, με το ανήσυχο ερευνητικό πνεύμα των προγόνων του Ελλήνων.
• Ο Χριστός είναι πολέμιος της φιλαργυρίας. Σε αντίθεση με τους Εβραίους που η τσιγκουνιά και ο χρηματισμός είναι φυλετικό τους γνώρισμα.
•Η εμφάνιση του Χριστού. Ντυνόταν με αρχαίο ελληνικό χιτώνα, χωρίς κάλυμμα στην κεφαλή. Σε αντίθεση με την κελεμπία στο σώμα και το ντουρμπάνι στο κεφάλι των Εβραίων.
• Και το αποκορύφωμα των αποδείξεων πως ο Χριστός δεν ήταν Εβραίος αλλά Έλληνας, είναι η ίδια η ανθρώπινη μορφή του. Είχε ολοκάθαρα τα χαραχτηριστικά της φυλής των Ιαπετών, απόπου κατάγονται οι αρχαίοι Έλληνες. Ήταν ψηλός, ξανθός, με γαλανά μάθια, με ίσα κλασσική μύτη, με λεπτά χαραχτηριστικά. Ενώ οι Εβραίοι είναι το ακριβώς αντίθετο. Κοντοί, μελαχροινοί, με μαύρα μικρά μάθια, με γαμψές μύτες και τα χοντρά χαραχτηριστικά της σημίτικης φυλής από την οποία ποσέρνουν.
Αδέρφια Έλληνες, όπως διαπιστώσαμε ο Χριστός ήταν πέρα για πέρα Έλληνας, από τη Μινωϊκή Κρήτη. Και το ευλογημένο έθνος του Θεού είναι η πατρίδα μας. Η αγάπη και η εύνοια του Θεού προς τον ελληνισμό έχει εκδηλωθεί με τα ευαγγέλια, που γράφτηκαν σε γλώσσα ελληνική. Με τα ελληνικά σύμβολα «ΙΧΘΥΣ» =(Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ). Με το όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου «Εν τούτω Νίκα». Με την αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννου στην Πάτμο (νησί και γλώσσα ελληνικά). Και με αμέτρητα άλλα άγια σημάδια.
Δυστυχώς και δεν είναι σε τιμή τους, οι Εβραίοι, ενώ σταυρώσανε τον Έλληνα Ιάσων-Ιησού Χριστό Σωτήρα του κόσμου βγαίνουν κι αποπάνω και σφετερίζονται τώρα για λόγους οικονομισάς και παγκόσμιας επικράτησης την καταγωγή του.
Δυστυχώς, τουλάχιστον οι Έλληνες επιστήμονες, θεολόγοι και ιεράρχες δεν εντρυφήσανε πάνω σ’αυτό το τεράστιο για τη χριστιανοσύνη και τον Ελληνισμό θέμα όσο θα έπρεπε και αφήσανε άλλους… να αλωνίζουν και οι λόγοι που το κάμανε μας βάζουν σε προβληματισμούς… Θα ήταν μεγαλοσύνη έστω και τώρα να το κάνουν και να δώσουν μια ξεκάθαρη, επίσημη απάντηση στους λαούς.
Οι απανταχού Έλληνες να είμαστε υπερήφανοι που ο Ιάσων-Ιησους Χριστός ήταν η ενσάρκωση του πνεύματος της φωτοδότρας Ελλάδας, για κείνο και η πατρίδα μας είναι η καρδιά και η σημαία του κόσμου. Και μια πάρτε παρεπάνω εμείς οι απόγονοι του Μίνωα και του Φίλιστου από τους οποίους προέρχεται η γενιά του Ιάσων-Ιησού. Και μια που είναι δικός μας, να μου επιτρέψετε να εκφραστώ, με σεβασμό βέβαια προς Εκείνον, με μια μαντινάδα.
«Ήθελα να’μουνε ληστής
στου Γολγοθά τη μ-πάντα,
για να φωνάξω του Χριστού
Αδέρφι μου, νταγιάντα!»
(Ευχαριστούμε πολύ τον εξαίρετο φίλο και μεγάλο πατριώτη και Κρητίκαρο Γιάννη Σωπασή- «ΔΑΝΑΟ»,από τα Αχελιανά Μυλοποτάμου, γόνο του ξακουστού οπλαρχηγού στο Αρκάδι Σωπή ή Κούβου που μας παραχώρησε το αρχείο του για να παρουσιάσομε τούτο το δύσκολο άρθρο).
πηγή: Δημήτρης Κοτζάκης
read more "Ήταν Έλληνας ο Ιησούς:"

Ο ταγματάρχης Δημήτριος Κασλάς που έγραψε το λαμπρό πολεμικό έπος του 1940 στο Ύψωμα 731



Η διαταγή της Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοίκησης φτάνει στο Ύψωμα 731: «Επί των θέσεών σας αμυνθήτε μέχρις εσχάτων, Η Πατρίς, η Ανωτάτη Διοίκησις απαιτεί να κρατήσητε ψηλά την τιμήν των όπλων».

Ο διοικητής του 2ου Τάγματος του 5ου Συντάγματος Τρικάλων απαντά: «Οτιδήποτε και αν συμβή δεν θα εγκαταλείψωμεν το 731 και έχω πεποίθησιν ότι δεν θα περάσουν οι Ιταλοί».

Κατόπιν γυρνά στους άντρες του και φωνάζει: «Όποιος γυρίσει την πλάτη στον εχθρό θα τουφεκίζεται». Η εντολή του ταγματάρχη Κασλά σφράγισε άλλη μια ηρωική σελίδα στην πολεμική εποποιία του 1940, ένα από αυτά τα περιστατικά αυταπάρνησης και ανδρείας που επιφυλάσσονται συνήθως για τον Μαραθώνα, τη Σαλαμίνα και την Επανάσταση του 1821.

Κι όμως, από τον Οκτώβριο του 1940 μέχρι και τον Απρίλιο του 1941 διαδραματίστηκαν στην πατρίδα μας ανδραγαθήματα που προκαλούν θαυμασμό αλλά και ίσες δόσεις συγκίνησης. Πολεμικοί άθλοι γραμμένοι με αίμα και τόλμη, όπως ο απίστευτος σε έκταση, σημασία και συμβολική αγώνας στο Ύψωμα 731 κατά τη διάρκεια της «Εαρινής Επίθεσης» των Ιταλών στα μέσα Μαρτίου του 1941.
Οι ιταλικές φασιστικές δυνάμεις με την παρουσία του ίδιου του Μουσολίνι λαχταρούν να δρέψουν νίκη κατά της Ελλάδας και να εισέλθουν στην Αθήνα θριαμβευτές. Στο διάβα τους μπαίνει όμως το καταραμένο γι’ αυτούς 731, εκεί όπου «επί 7 ημέρες, ως τις 15 Μαρτίου, η μεραρχία δοκιμάστηκε σκληρά, αλλά απέκρουσε τα κύματα των επιτιθέμενων αντιπάλων … Οι επιθέσεις και αντεπιθέσεις άρχιζαν με πυκνό κανονιοβολισμό που κατέσκαβε τα υψώματα, για να καταλήξουν σε συμπλοκές, όπου το λόγο είχαν η χειροβομβίδα και η λόγχη … Το ύψωμα 731, μεταξύ Αώου και Άψου, έμεινε θρυλικό. Ως τις 19 Μαρτίου, μετά από σχετική τριήμερη ανάπαυλα, οι Ιταλοί εξαπέλυσαν κατά του υψώματος 731 όχι λιγότερες από 18 επιθέσεις. Το 731, όπως έμεινε γνωστό στην πολεμική ιστορία και των δύο αντιπάλων, υπήρξε ίσως ένα από τα πιο αιματοβαμμένα υψώματα ολόκληρου του παγκοσμίου πολέμου».
Ο Δημήτρης Κασλάς ήταν ο επικεφαλής του ελληνικού τάγματος που υπερασπίστηκε το Ύψωμα 731. Η εντολή του πριν από την τιτανομαχία με τον ιταλικό στρατό, παρουσία του Μουσολίνι, ήταν ρητή και σαφής: κανείς δεν θα κάνει πίσω, άμυνα μέχρι θανάτου! Κάτω από τις διαταγές του αλλά και με τη γενναιότητα των καταταλαιπωρημένων αντρών του, το Ύψωμα 731 δεν έπεσε. Οι Ιταλοί οπισθοχώρησαν, παρά τα φιλόδοξα σχέδιά τους. Η τύχη του ελληνο-ιταλικού πολέμου έχει κριθεί.
Το όνομα του Κασλά γίνεται θρύλος, παρέχοντας μια τελευταία ηρωική αντίσταση απέναντι στην κατακτητική λαίλαπα του Άξονα. Μπαρουτοκαπνισμένος ο ίδιος ήδη από τα χρόνια της Μικρασιατικής Καταστροφής, κράτησε το 731 και με το παραπάνω, στέλνοντας το ελληνικό ηθικό για άλλη μια φορά στα ύψη. Η πορεία της ζωής του μέλλει όμως να συναντηθεί με σημεία-κλειδιά της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, όπως η Αντίσταση και το ταραγμένο κλίμα της μετεμφυλιακής Ελλάδας.

Η προσωπική του ιστορία δεν θα έχει ευχάριστη εξέλιξη. Μετά τον Πόλεμο του 1940 εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση, στην αρχή με τον ΕΔΕΣ και μετά με τον ΕΛΑΣ, και είδε τη ζωή του να παίρνει την κάτω βόλτα. Τώρα ήταν στιγματισμένος κομμουνιστής και ως εχθρός του έθνους οδηγείται στην εξορία από το 1945-1948.
Μετά την απελευθέρωσή του, κάνει ό,τι δουλειά βρει για να επιβιώσει και ζει βουτηγμένος στην ντροπή. Όταν τον αναγνωρίζει κάποιος από τα ηρωικά του παλικάρια, εκείνος καμώνεται πως δεν είναι ο θρυλικός διοικητής του 731. Νιώθει ατιμασμένος και προδομένος απ’ όλους, κυρίως όμως από την πατρίδα του τόσο λυσσαλέα πολέμησε για την ελευθερία της.
Οι τίτλοι τέλους για τον Κασλά θα πέσουν κάπου είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό του, όταν το ελληνικό έθνος τον ξαναθυμήθηκε το 1985 και τον έκανε ταξίαρχο, σε μια εποχή που τα μετεμφυλιακά πάθη είχαν καταλαγιάσει. Μέχρι τότε βέβαια κανείς δεν θυμόταν τον ήρωα του 1940, αυτόν που μας χάρισε έναν από τους λαμπρότερους πολεμικούς άθλους του ελληνο-ιταλικού πολέμου.

Το Ύψωμα 731 δηλαδή, για το οποίο έγραψε ο Άγγελος Τερζάκης -που πολέμησε το 1940- στην «Ελληνική Εποποιία 1940-1941» το 1964: «Ξημερώνει η 10 Μαρτίου 1941, ημέρα Δευτέρα, και το πυροβολικό του Καβαλλέρο ξαναρχίζει. Ξαναρχίζει από την Τρεμπεσίνα, με πείσμα διπλό, γιατί η πρώτη μέρα χάθηκε κι αυτό είναι άσχημο για μιαν επίθεση, που πρέπει να το πετύχει στις πρώτες ώρες της. Το κανονίδι τώρα απλώνεται ανατολικά, στο 731. Είναι τέτοιο που μόνο με τους θρυλικούς βομβαρδισμούς του Βερντέν, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί να παραβληθεί. Τ’ ακούει και ζαρώνει περίτρομη η ψυχή του ανθρώπου».
«Τα ελληνικά πυρά της έκοψαν την ορμή, ως που το μεσημέρι οι Ιταλοί ενισχυμένοι με νέες δυνάμεις, ξανάρχισαν, όμως, το πεζικό κατόρθωσε με μόνα τα δικά του να σπάσει το πρώτο κύμα του εχθρού. Στις 6 τ’ απόγεμα οι Ιταλοί άνοιγαν μεγάλη φωτιά κατά του 731. Χίμηξαν ύστερα με ταυτόχρονη προσπάθεια να το υπερκεράσουν από τη δημοσιά, ενώ έπιαναν και να βομβαρδίζουν την Τρεμπεσίνα. Ήταν η έβδομη επίθεσή τους για το 731. Το ύψωμα έμπαινε πια, ζωσμένο με φλόγες στο θρύλο»…

Πρώτα χρόνια

Ο Δημήτρης Κασλάς γεννιέται στο Πουρί του Πηλίου (νομός Μαγνησίας) το 1901 ως Δημήτριος Καζίλας. Το επώνυμό του το άλλαξε όταν κατατάχτηκε στον στρατό. Για τα παιδικά του χρόνια στο χωριουδάκι του Πηλίου δεν είναι τίποτα γνωστό και θα τον ξαναβρούμε σε ηλικία 15 ετών στον Βόλο να βγάζει τα προς το ζην δουλεύοντας σε φούρνο.

Μετά θα περάσει και από μια ταβέρνα της πόλης, καθώς θέλει κάθε δεκάρα που μπορεί να βρει για να ολοκληρώσει τη νυχτερινή Εμπορική Σχολή Βόλου. Η στρατιωτική του καριέρα αρχινά το 1920, όταν κατατάσσεται ως κληρωτός στη Μεραρχία Πεζικού της Λάρισας. Πάνω στην ώρα δηλαδή για τη Μικρασιατική Εκστρατεία, που μαινόταν ήδη σε πλήρη εξέλιξη.



Τέλη Ιουλίου του 1920 τον στέλνουν στη Σμύρνη και παίρνει μέρος στις εθνικές μας περιπέτειες στη Μικρά Ασία ως δεκανέας. Μελετηρός και πειθαρχημένος, τον Ιανουάριο του 1922 περνά τις στρατιωτικές εξετάσεις και εισέρχεται με επιτυχία στον ουλαμό Έφεδρων Αξιωματικών του Αφιόν Καραχισάρ.

Με την κατάρρευση του ελληνικού μετώπου, ο έφεδρος ανθυπασπιστής πέφτει στα χέρια του εχθρού και μένει αιχμάλωτος από τον Αύγουστο του 1922 μέχρι τον Απρίλιο του 1923. Όταν απελευθερωθεί, θα επιστρέψει στα καθήκοντά του ως έφεδρος ανθυπολοχαγός πια και τον Μάρτιο του 1924 θα καταταγεί στις τάξεις των μόνιμων αξιωματικών του ελληνικού στρατού, έτοιμος να γράψει μια από τις πιο χρυσές σελίδες της νεοελληνικής πολεμικής ιστορίας.



Ο μόνιμος ανθυπασπιστής προάγεται σε ανθυπολοχαγό το 1925 και υπολοχαγό το 1931. Έχει περάσει από το 42ο Σύνταγμα Ευζώνων, από τον 11ο Συνοριακό Τομέα και το 13ο Σύνταγμα Πεζικού. Ο βαθμός του λοχαγού έρχεται το 1934. Η κήρυξη του ελληνο-ιταλικού πολέμου το 1940 θα τον βρει στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού Τρικάλων, στο οποίο υπηρετεί ήδη από τον Απρίλιο του 1938.
Κατά τη διάρκεια των μαχών στο Ύψωμα 731, αναλαμβάνει τη διοίκηση του 2ου Τάγματος και προάγεται τελικά σε ταγματάρχη μετά τη μάχη, ως αναγνώριση του πολεμικού του άθλου (προαχθείς επ’ ανδραγαθία). Ενός άθλου που θα τραγουδηθεί απ’ όλους, φίλους και εχθρούς, και θα μείνει στη συλλογική μνήμη του Β’ Παγκοσμίου…

Το Ύψωμα 731

Η Ελλάδα είχε ήδη απωθήσει τους Ιταλούς στην Αλβανία από τον Νοέμβριο του 1940, ζει όμως τώρα κάτω από τον φόβο της επαπειλούμενης «Εαρινής Επίθεσης», της νέας εισβολής που σχεδιάζει προσωπικά ο Μουσολίνι. Τον Μάρτιο του 1941 οι ανησυχίες επιβεβαιώνονται, όταν και αρχίζει η τρίτη και τελευταία φάση του ελληνο-ιταλικού πολέμου με την αντεπίθεση της φασιστικής Ιταλίας.
Ο Μουσολίνι αντιμετώπιζε τη χλεύη των Γερμανών για την αποτυχημένη εισβολή στα ελληνοαλβανικά σύνορα τον Οκτώβριο του 1940 και τώρα διακυβευόταν το κύρος του ίδιου του φασισμού. Χρειαζόταν επειγόντως την αντιστροφή της κατάστασης με μια στρατιωτική επιτυχία. Με τον νέο του στρατάρχη Ούγκο Καβαλέρο σχεδιάζει προσεκτικά την ιταλική αντεπίθεση, την οποία θα διευθύνει ο ίδιος από την Πρωτοχρονιά του 1941, θέλοντας να προλάβει τη χιτλερική εισβολή στην Ελλάδα και να καταλάβει πρώτος τη χώρα μας.


Ο Ντούτσε ενίσχυσε σημαντικά τις δυνάμεις του στην Αλβανία. Οι 25 μεραρχίες του θα είχαν υποτίθεται εύκολο έργο έναντι των μόλις 12 που μπορούσε να παρατάξει ο Παπάγος, μιας και έπρεπε να ενισχυθεί και η μακεδονική μεθόριος λόγω της αναμενόμενης γερμανικής εισβολής. Το πρωινό της 2ας Μαρτίου 1941, ο Μουσολίνι πέταξε με αεροπλάνο στα Τίρανα για να αναλάβει προσωπικά τη διοίκηση της «Επιχείρησης Πριμαβέρα» (Άνοιξη), της δικής μας «Εαρινής Επίθεσης». Στις 6:30 τα ξημερώματα της 9ης Μαρτίου 1941, ο Ντούτσε δίνει το σύνθημα του πολέμου παρακολουθώντας από πολύ κοντά τη Μάχη της Κλεισούρας.

Σε ένα μέτωπο μόλις πέντε χιλιομέτρων, οι Ιταλοί επιτέθηκαν με 7 μεραρχίες και 400 αεροπλάνα. Μια προέλαση των ιταλικών δυνάμεων θα προκαλούσε μεγάλο ρήγμα στις ελληνικές θέσεις και θα άνοιγε τον δρόμο για τα Γιάννενα. Οι μάχες που δόθηκαν ήταν σκληρές και όλες οι εφορμήσεις των Ιταλών για την κατάληψη των στρατηγικών υψωμάτων γύρω από την Κλεισούρα αποκρούστηκαν με επιτυχία.



Φρενιασμένος ο Ντούτσε, αντικαθιστούσε αμέσως τις αποδεκατισμένες μεραρχίες του με νέες αδιαφορώντας για το κόστος σε ανθρώπινες ζωές. Κι εδώ ακριβώς μπαίνει στην ιστορία το Ύψωμα 731 του βουνού Τρεμπεσίνα, εκεί που από τις 9-19 Μαρτίου οι άντρες του 5ου Συντάγματος Πεζικού θα το υπερασπίζονταν σε περισσότερες από 18 επιθέσεις!

Το κατάφυτο βουνό με τις καστανιές έμεινε στην κυριολεξία κρανίου τόπος από τους σφοδρούς βομβαρδισμούς, την ίδια ώρα που το ύψος του 731 μειώθηκε κατά 5 ολόκληρα μέτρα! Ρεκόρ φαίνεται να έγινε και σε επίπεδο πυρομαχικών που χρησιμοποιήθηκαν στη λυσσαλέα προσπάθεια του Μουσολίνι να το καταλάβει. Οι «Νέες Θερμοπύλες», όπως ονομάστηκαν χαρακτηριστικά τα ανδραγαθήματα του Υψώματος 731, κρατούσαν όμως και το πράγμα φαινόταν πως θα εξελιχθεί σε νέα πανωλεθρία των Ιταλών.



Για τους έλληνες στρατιώτες του 731 το ύψωμα ήταν όμως «Γολγοθάς», όπως το έλεγαν δηλωτικά, μιας και το δενδρόφυτο μέρος έμεινε εντελώς φαλακρό μετά τη μάχη. Αντέχοντας τόσες μέρες τις αλλεπάλληλες επιθέσεις του Ντούτσε, οι έλληνες φαντάροι φώναξαν για μια ακόμα φορά «αέρα» και με τις λόγχες τους απώθησαν τελικά τους επιτιθέμενους Ιταλούς, γράφοντας νέες σελίδες δόξας και μεγαλείου.

Ο Μουσολίνι έβλεπε καθαρά πως η «Επιχείρηση Πριμαβέρα» εξελισσόταν μέρα με τη μέρα σε φιάσκο. Το πρωινό της 21ης Μαρτίου 1941 το παίρνει τελικά απόφαση να εγκαταλείψει τη μάχη. Εξομολογείται στον φίλο του, στρατηγό Πίκολο: «Σε κάλεσα εδώ επειδή αποφάσισα να γυρίσω αύριο στη Ρώμη … Μου έρχεται εμετός μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα».



Μετά ξεσπά στους αξιωματικούς του: «Με εξαπάτησαν, δεν κάναμε ούτε βήμα προς τα εμπρός. Τους περιφρονώ βαθύτατα!». Την ίδια μέρα, ο υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας, Άντονι Ίντεν, τηλεγραφεί στον πρωθυπουργό Κορυζή συγχαίροντάς τον για την «περίλαμπρον ελληνικήν νίκην». Το πρωί της 22ας Μαρτίου, ο για δεύτερη φορά ταπεινωμένος Μουσολίνι παίρνει τον δρόμο της επιστροφής, αφήνοντας πίσω του έναν αποδεκατισμένο στρατό με 12.000 νεκρούς και 3.000 τραυματίες. Οι απώλειες της ελληνικής πλευράς ανήλθαν σε 1.200 νεκρούς και 4.000 τραυματίες.
Ο διοικητής του Υψώματος 731, ταγματάρχης Κασλάς, είχε στα χέρια του ένα αποδεκατισμένο τάγμα, με το οποίο θα απέκρουε ωστόσο την «Εαρινή Επίθεση», η οποία περιστράφηκε τελικά γύρω από το Ύψωμα 731. Η εκεί κατατρόπωση των Ιταλών έκρινε τις ελληνο-ιταλικές συγκρούσεις, καθώς τη σκυτάλη πήρε τώρα ο Χίτλερ για να κατακτήσει τους Έλληνες.



Ο πουριανός αξιωματικός Κασλάς κράτησε χειρόγραφο ημερολόγιο της μάχης και οι περιγραφές του δίνουν και πάλι ζωή στα όσα εκτυλίχθηκαν στο αιματοβαμμένο Ύψωμα 731. Ας δούμε μερικά αποσπάσματα:


«(Ημέρα πρώτη: Κυριακή 9η Μαρτίου 1941, «έναρξις της επιθέσεως» - Πρωινές ώρες): Την 06:30 ώραν ήρξατο τρομακτικόν και καταιγιστικόν πυρ του εχθρικού Πυροβολικού και όλμων. Η πρώτη ομοβροντία μιας βαρέως Πυροβολαρχίας ερρίφθη ακριβώς την 06:30 ώραν επί του υψώματος 731, όπου ο Σταθμός Διοικήσεώς μου ήτο το σύνθημα της ενάρξεως της βολής. Ο βομβαρδισμός συνεχίζεται με αυξάνουσαν έντασιν. Σμήνη αεροπλάνων ρίπτουν συνεχώς τα φορτία των επί των υψωμάτων 731 και 717. Το ύψωμα 731, όπου το Τάγμα μου, σείεται συνεχώς, σκόνη, φωτιά και καπνός, η ατμόσφαιρα είναι βαρειά, δύσκολα αναπνέει κανείς από τα αέρια των εκρήξεων, κόλασις πυρός, μας περιβάλλαν καπνοί και αι φλόγες, δεν ημπορούμε να διακρίνουμε τι γίνεται εις απόστασιν 10 μέτρων.

Το ύψωμα 731 ήτο δασωμένον με δέντρα ύψους 4-5 μέτρων, εντός διώρου έμεινε γυμνόν. Τα συρματοπλέγματά μας κατεστράφησαν, τα χαρακώματα ισοπεδώθηκαν, οι στρατιώται καλύπτονται εις τας οπάς των οβίδων και αγωνίζονται απεγνωσμένα να επανορθώσουν τας ζημίας, ιδίως να προστατεύσουν τα πολυβόλα και οπλοπολυβόλα από την καταστροφήν, από τις πέτρες και χώματα που εγείροντο από τας εκρήξεις. Τα υπάρχοντα επί του υψώματος 731 δύο πυροβόλα των 6,5 και αντιαρματικός ουλαμός των 37 κατεστράφησαν ολοτελώς.



Περί την 07:30 ώραν κατόρθωσα να επικοινωνήσω τηλεγραφικώς δια λίγα λεπτά με τον Συνταγματάρχην Κετσέαν, επίσης μετά του Διοικητού του Συγκροτήματος Συνταγματάρχου Γεωργούλα Ν., οι οποίοι αγωνιούσαν να πληροφορηθούν την κατάστασίν μας. Με ερώτησαν εάν οι άνδρες του Τάγματος κρατούν τας θέσεις των, τους απάντησα ότι οι Λόχοι ευρίσκονται εις τας θέσεις των. Μου διεβίβασεν την εξής Διαταγήν γραπτήν. ‘‘Επί των θέσεών σας θ' αμυνθήτε μέχρις εσχάτων, Η Πατρίς, η Ανωτάτη Διοίκησις απαιτεί να κρατήσητε ψηλά την τιμήν των όπλων’’. Του απήντησα ‘‘ότιδήποτε και αν συμβή δεν θα εγκαταλείψωμεν το 731 και έχω πεποίθησιν ότι δεν θα περάσουν οι Ιταλοί’’.

Περί την 8ην ώραν το Πυροβολικόν του εχθρού ήρχισε να επιμηκύνη την βολήν του εις τα μετόπισθεν του Τάγματος και την 08:30 έπαυσεν την βολήν του επί των υψωμάτων 731 και 717. ΄Ητο φανερόν πλέον ότι θα ήρχιζεν η επίθεσις των Ιταλών. Διέταξα τους Λόχους να ετοιμάσουν τα αυτόματα και να μη βάλουν από μεγάλας αποστάσεις, παρά μόνον όταν οι Ιταλοί θα έφθαναν εις ωρισμένα σημεία του εδάφους που υπεδείχθησαν επί τόπου εις απόστασιν περίπου 200 μέτρων.
Περί την 09:30 ώραν οι Ιταλοί χρησιμοποιούντες τας δεξιά του 5ου Λόχου βαθείας γραμμάς πλησιάζουν επικινδύνως και προσεγγίζουν τα κατεστραμμένα συρματοπλέγματα. Αρχίζει πλέον ο αγών διά της χειροβομβίδος. Οι Ιταλοί δοκιμάζουν με τρόμον και φωνάς τα καταστρεπτικά αποτελέσματα των αμυντικών μας χειροβομβίδων.

(Μεσημέρι): Την μεσημβρίαν προσπαθούν οι Ιταλοί να επαναλάβουν την επίθεσίν των, αλλά ευθύς ως αναπτύσσονται καθηλούνται και διασκορπίζονται από το Πυροβολικό και τα Πολυβόλα μας.



(Απόγευμα): Το απόγευμα και ενώ μέχρι της στιγμής εκείνης τα εχθρικά πυρά είχον αραιωθή, εκσπά και νέα επίθεσις μετά σφοδρού βομβαρδισμού, εφ' ολοκλήρου του τομέως της Ι Μεραρχίας και ανασκάπτεται πάλιν το έδαφος από το πυροβολικόν και τας βόμβας αεροπλάνων. Οι στρατιώται περιμένουν να πλησιάσουν τα εχθρικά τμήματα πεζικού, τα παραλαμβάνουν με τα αυτόματα και τα αποδεκατίζουν με επιτυχείς ριπές και όταν ο εχθρός χρησιμοποιή τας βαθείας γραμμάς και προσεγγίζει τα χαρακώματα, επιτίθενται διά της χειροβομβίδος και της λόγχης.
Οι Ιταλοί όμως δεν παραιτούνται. Δοκιμάζουν διά μία ακόμα φοράν, προτού νυκτώση, να διασπάσουν τας γραμμάς μας επί του υψώματος 731.Και η προσπάθεια αυτή αποκρούεται σε σοβαροτάτας απωλείας.
(Βράδυ): Η νύκτα μας βρίσκει όλους εξηντλημένους σωματικώς. Είμεθα όλη την ημέραν νηστικοί. Εν τούτοις κανείς δεν θέλει να φάγη. Έχουμε άφθονο κονιάκ. Οι Λόχοι δεν ζητούν ψωμί αλλά χειροβομβίδας αμυντικάς και σκαπανικά εργαλεία. Καθ' όλην την νύκτα οι ημιονηγοί του Τάγματος, οι αφανείς αυτοί ήρωες επηγαινοερχόνταν εις τον σταθμόν εφοδιασμού διά να μας φέρουν εκατοντάδας φορτίων χειροβομβίδων, πυρομαχικών και λοιπών εφοδίων.
(Ημέρα δεύτερη: Δευτέρα 10 Μαρτίου 1941 - Πρωινές ώρες): «Την 7ην πρωινήν ήρχισε πάλιν το ιταλικόν πυροβολικόν. Εις τας 9 ώρα αρχίζει η Ιταλική επίθεσις. Αυτήν την ημέραν κατευθύνεται προς το αριστερόν μας διά να υπερφαλαγγίσουν το 731 εκ του αριστερού. Οι Ιταλοί κινούνται με μυρίας προφυλάξεις, τους καταλαμβάνει πρώτον το Πυροβολικόν μας και τους αποδεκατίζει. Το Πυροβολικόν των Ιταλών προσπαθεί να υποστηρίζει την κινουμένην φάλαγγα. Οι Ιταλοί προχωρούν κατά διαδοχικά κύματα με προφανή σκοπόν να καταλάβουν οπωσδήποτε το 731, χωρίς να λαμβάνουν υπ' όψιν τας απωλείας των.



Οι Ιταλοί φθάνουν εις απόστασιν από 50-100 μ. από την γραμμήν αντιστάσεως. Διά να εξαπατήσουν τους στρατιώτας μας υψώνουν λευκά μανδίλια, προς στιγμήν υπέθεσαν ότι επρόκειτο να παραδοθούν. Αντελήφθην εκ πρώτης στιγμής ότι επρόκειτο περί απάτης. Επενέβην αμέσως, διέταξα έντασιν των πυρών διά χεροβομβίδων και τοπικήν αντεπίθεσιν. Οι Στρατιώται κραυγάζοντες την περίφημον πολεμικήν ιαχήν «αέρα» διά της λόγχης και των χειροβομβίδων αιφνιδιάζουν τους Ιταλούς, οι οποίοι αρχίζουν να τρέχουν προς τα οπίσω, μεταβαλόντες την υποχώρησίν των εις πανικόβλητον φυγήν. Η επίθεσις των συνετρίβη.

(Μεσημέρι): Ολίγον προ της μεσημβρίας διεξάγεται νέα προσπάθεια εις το ίδιο σημείον παρά Ιταλών κατόπιν πάλιν προπαρασκευής διά σφοδρού βομβαρδισμού και η επίθεσις αύτη συνετρίβη προ του ακαμάτου ηρωισμού των Λόχων, διά της λόγχης, μέχρι την 12:30 ώραν τρέπομεν εις νέαν άτακτον φυγήν τους Ιταλούς.

(Απόγευμα): Εις τας 06:30 αρχίζει βομβαρδισμός επί των υψωμάτων 731 και 717 και μετ' ολίγον νέα επίθεσις των Ιταλών και κατά των δύο πλευρών του υψώματος 731, δηλαδή εναντίον και των δύο Λόχων μου. Και η επίθεσις αυτή απεκρούσθη με βαρυτάτας απωλείας διά τον εχθρόν.
(Βράδυ): Προς το εσπέρας νομίζουν ότι θα κλονίσουν το ηθικόν των στρατιωτών μας, ρίπτουν δι' αεροπλάνων χιλιάδας προκηρύξεις, καλούν τους στρατιώτας μας να ρίψουν τα όπλα και να σπεύσουν να παραδοθούν. Αι προκηρύξεις αυταί μόνον γέλωτας προσέφερον εις τους ηρωικούς οπλίτας.
Και η δευτέρα ημέρα της επιθέσεως έκλεισε με την απόλυτον διατήρησιν των θέσεών μας επί του υψώματος 731, καθώς επίσης και το δεξιά μου ΙΙΙ Τάγμα επί του υψώματος 717».



Το ύψωμα 731 έγινε αμέσως θρύλος και το όνομά του χαράχτηκε στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη ως «731». Η ηρωική αντίσταση των Ελλήνων στις ράχες και τα κορφοβούνια της Κλεισούρας θα ήταν η τελευταία πράξη του ελληνο-ιταλικού πολέμου. Η Ελλάδα θα έπεφτε τελικά, αλλά μόνο από τη γερμανική επίθεση που θα ξεκινούσε στις 6 Απριλίου 1941. Μόνο όταν διατάχθηκε η οπισθοχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων από την Αλβανία για να αναχαιτιστεί η ταχύτατη προέλαση των Γερμανών θα καταλάμβαναν ανενόχλητοι οι Ιταλοί την Κορυτσά και θα έφταναν ως τις Πρέσπες (19 Απριλίου).

Και πάλι όμως έπρεπε να συνθηκολογήσει η χώρα μας στις 20 Απριλίου για να πατήσει η ιταλική μπότα το ελληνικό έδαφος. Για το Ύψωμα 731 συντάχθηκε ειδικός πολεμικός θούριος που λειτούργησε ως στρατιωτικό εμβατήριο. Για τον διοικητή του όμως θα άρχιζαν τώρα νέες και εξίσου τραγικές περιπέτειες…

Αντίσταση, εξορία και τελευταία χρόνια

Μετά τη συνθηκολόγηση, ο Κασλάς επέστρεψε στη γενέτειρά του στο Πήλιο, δεν θα καθόταν όμως για πολύ άπραγος. Κατά την Κατοχή, γίνεται μέλος της Αντίστασης στις τάξεις του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ αργότερα ως διοικητής του 52ου Συντάγματος. Αν και δεν φαίνεται να ήταν αριστερός, πολέμησε αναγκαστικά με τον ΕΛΑΣ κατά των κατακτητών μέσα από τις τάξεις του, όπως και πολλοί ακόμα αγωνιστές. Το σύνταγμά του δραστηριοποιήθηκε στην ευρύτερη περιοχή Λαμίας-Καρπενησίου-Καρδίτσας και σημείωσε αρκετές επιτυχίες.
Για τις υπηρεσίες του προς την πατρίδα εξορίστηκε αμέσως μετά την απελευθέρωση και πέρασε το διάστημα από το 1945-1948 στη Σέριφο, την Ικαρία και τη Σαντορίνη. Ο ίδιος άνθρωπος που του απονεμήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1941 από τον υπουργό Εθνικής Αμύνης, Γ. Μπάκο, ο Πολεμικός Σταυρός Γ’ Τάξεως και τον Φεβρουάριο του 1942 το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας για «την ηρωική μέχρι αυτοθυσίας επί του πεδίου της μάχης ενάσκηση των καθηκόντων» του!
Ο Κασλάς είχε ενταχθεί αρχικά στον ΕΔΕΣ του Ζέρβα κατά την Κατοχή και πολεμούσε με την ομάδα του συνταγματάρχη Χατζηαναγνώστου. Κάποια στιγμή τον έπιασε ο αντάρτικος ΕΛΑΣ στα Φάρσαλα και ο πατριώτης Κασλάς προσχώρησε στις τάξεις του ως διοικητής του 52ου Συντάγματος.



Όταν ξέσπασαν τα Δεκεμβριανά, το σύνταγμά του βρισκόταν στην Αττική. Κι έτσι μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, ο ταγματάρχης Κασλάς υπάγεται στον εσωτερικό εχθρό και τραβά τον δρόμο της εξορίας. Αποστρατεύτηκε αυτεπαγγέλτως με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη, αν και εδώ οι αναφορές δεν συμφωνούν, καθώς άλλες πηγές τον θέλουν να αποτάσσεται με τον βαθμό του οπλίτη.
Οι μετεμφυλιακές περιπέτειες του ταγματάρχη και το γεγονός αν ήταν ή όχι κομμουνιστής ανήκουν σαφώς στην ιδεολογικά φορτισμένη ιστορία της εποχής που γράφεται κατά το δοκούν. Γεγονός είναι πως ο ίδιος αναγκάζεται τώρα να κάνει ό,τι δουλειά του ποδαριού τού πέσει στα χέρια για να επιβιώσει, καθώς οι ένδοξες μέρες του παρελθόντος είναι πια πολύ μακριά.
Στρατιώτες του που τον συνάντησαν είπαν πως ο πικραμένος διοικητής αρνιόταν σθεναρά την προγενέστερη ιδιότητα του ταγματάρχη και έκανε πως δεν ήταν αυτός ο περίφημος Κασλάς που κατατρόπωσε τους Ιταλούς στο Ύψωμα 731. Άφησε την τελευταία του πνοή στις 22 Φεβρουαρίου 1966, όταν τον πρόδωσε η καρδιά του.



Ο ταγματάρχης που του είχαν απονεμηθεί τα μετάλλια «Χρυσούν Αριστείο Ανδρείας», «Πολεμικός Σταυρός Γ’ Τάξεως», «Αργυρούς Σταυρός του Β’ Τάγματος» και «Μετάλλειον Στρατιωτικής Αξίας Δ’ Τάξεως» αποκαταστάθηκε το 1985, με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, όταν προήχθη μετά θάνατον σε ταξίαρχο.

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος θυμήθηκε αργότερα τι συνέβη στο Ύψωμα 731: «Είναι περασμένο το μεσημέρι. Το πυροβολικό έχει αραιώσει κάπως τις βολές του, επιτέλους. Μόνο απάνω στο 731 εξακολουθεί να τσακίζει τα δέντρα. Τα πολυβόλα δίνουν και παίρνουν. Τώρα έχουμε περισσότερες ελπίδες».
Όσο για τον Κασλά που του ξήλωσαν τα γαλόνια και τον άφησαν να πεθάνει πικραμένος, δεν ήταν μήπως ο ίδιος που ήταν πρόθυμος να πεθάνει για την πατρίδα του για να μην την πατήσει ο εχθρός; Κάποιοι ευτυχώς τον θυμούνταν ακόμα να βροντοφωνάζει: «Επί των κατεχομένων θέσεων θα αμυνθώμεν μέχρις εσχάτων. Ουδείς θα κινηθεί προς τα οπίσω. Ο εχθρός θα διέλθει εκ της τοποθεσίας μας, μόνον όταν αποθάνωμεν άπαντες επί των θέσεών μας»…
read more " Ο ταγματάρχης Δημήτριος Κασλάς που έγραψε το λαμπρό πολεμικό έπος του 1940 στο Ύψωμα 731"

Η Πνευματική Διάσταση της Φυσιογνωμίας του Παύλου Μελά



Για κάθε ήρωα – ορόσημο κάποιας φάσης της Ελληνικής ιστορίας γράφονται και γίνονται γνωστά πολλά στοιχεία γύρω από το βίο και τα...
έργα του. Καθώς όμως σήμερα δεν βρισκόμαστε σε εμπόλεμους εθνικούς αγώνες, παρουσιάζει επίσης ενδιαφέρον η μελέτη της Ψυχικής διάστασης, της προσωπικότητας των ηρώων, αυτής που τελικά τους οδήγησε στα όποια ανδραγαθήματα τους.


Σε µία τέτοια προσέγγιση της πνευματικής διάστασης της φυσιογνωμίας του Παύλου Μελά κύρια πηγή είναι το βιβλίο της συζύγου του Ναταλίας, όπου εκτίθενται μεταξύ άλλων και τα γραπτά του ήρωα, οι επιστολές που έστειλε και το ημερολόγιο που κράτησε οΜελάς, τα οποία ανευρίσκονται σήμερα στα Ιστορικά Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη. Ας επιτραπεί η υπόμνηση ορισμένων στοιχείων του βίου του Μελά που αναδεικνύουν την πνευματική διάσταση του «ήρωα των Μακεδονοµάχων». Ο Παύλος γεννήθηκε το 1870στην Μασσαλία. Ήταν ένα από τα 7 παιδιά του Μιχαήλ και της Ελένης Μελά. Όταν ο φιλότιμος και ευαίσθητος Παύλος ήταν 4 ετών η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ο Μιχαήλ Μελάς ήταν μεγάλος έμπορος της εποχής, βουλευτής και Δήμαρχος Αθηναίων, ενώ παράλληλα ανέπτυξε πλούσια εθνική δράση. Το αρχοντικό των Μελάδων ήταν ένα πολυτελέστατο σπίτι, αλλά και ένα κέντρο πατριωτικής δραστηριότητας. Εκεί αποθηκευόταν οπλισμός για τους επαναστάτες της Κρήτης. Ο Παύλος μεγάλωσε µε αγαπημένο ανάγνωσμα το βιβλίο του θείου του Λέοντος Μελά, το «Γεροστάθη». Στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου πήρε μέρος σε στρατιωτικά γυμνάσια που συμμετείχαν οι μαθητές των Αθηνών. Εκεί ατυχώς έσπασε το πόδι του και απογοητεύτηκε, αλλά από την άλλη πλευρά βρήκε χρόνο, για να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις της σχολής Ευελπίδων, όπου τον ώθησαν να σπουδάσει τα ιδανικά του. Τα επόμενα πέντε χρόνια της Σχολής ήταν µία δοκιμασία για τον ιδεολόγο Παύλο. Δύσκολα, αλλά και χρήσιμα. Έμαθε τα του στρατού, συνήθισε τους αποχωρισμούς από τους αγαπημένους του, τις τιμωρίες στις επιθεωρήσεις, την πειθαρχία και την υπακοή στους ανωτέρους.

Το 1891 ο Μελάς ορκίστηκε Ανθυπολοχαγός. Περιχαρής, µε μεγάλα όνειρα, πολύ σύντομα ολοκλήρωσε τη χαρά του, καθώς ήλθε σε γάμο µε την Ναταλία Δραγούμη, την κόρη του υπουργού Εξωτερικών Στέφανου Δραγούμη, παρά τις αντιρρήσεις των οικογενειών λόγω του νεαρού της ηλικίας του ζεύγους. Ενδιαφέρον και πως την γνώρισε: σε µία εκδήλωση για τον Άγιο Νικόλαο Πευκακίων η Ναταλία πουλούσε σηµειωµατάρια για να αποπερατωθεί ο ναός και εκεί την πρόσεξε ο Παύλος. Στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του1897 ο Μελάς πολέμησε στην Θεσσαλία, όσο του επετράπη δηλαδή να πολεμήσει, αφού ο στρατός µας υποχωρούσε χωρίς να μάχεται. Στις παραμονές μάλιστα της εκρήξεως του πολέμου παρ” ολίγον να τιμωρηθεί, γιατί από τον ενθουσιασμό του δεν εκτέλεσε διαταγές και συνέδραμε ανταρτικά σώματα που εισέρχονταν στην Μακεδονία. Με την λήξη του πολέμου σε κακή Ψυχολογική κατάσταση επέστρεψε στην Αθήνα. Έμεινε αξύριστος εκδηλώνοντας το πένθος του για το χαμό εκείνη την χρονιά του πατέρα του, αλλά και για την εθνική ντροπή. Σκεπτόταν ακόμα και την παραίτηση από τον στρατό. Ήταν ευερέθιστος, θυμώδης. Έφθασε στο σημείο να «είναι υβριστικός» προς την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, γεγονός για το οποίο αργότερα μετάνιωσε. Η Ναταλίαπροσπάθησε να του αλλάξει διάθεση, αλλά ο Παύλος διάθεση άλλαζε µόνο όταν σκεφτόταν τους υπόδουλους Έλληνες της Μακεδονίας και της Ηπείρου, που ήταν άλλωστε η ιδιαίτερη πατρίδα του. Από το 1897 έως το 1903, ο Παύλος προετοιμαζόταν. Μάθαινε Βουλγαρικά, αγόραζε χάρτες, συναναστρεφόταν Μακεδόνες που βρίσκονταν στην Αθήνα, ενημέρωνε τους άλλους αξιωματικούς για όσα συνέβαιναν, ενώ έκανε εράνους για αγορά οπλισμού για την Μακεδονία. Το 1904 επιτέλους το όνειρό του έγινε πραγματικότητα. Εισήλθε 3 φορές στην Μακεδονία, έγιναν τρεις περιοδείες του εθναποστόλου αξιωματικού. Άθροισμα: 110 μέρες στην γη των ονείρων του, λίγες μέρες, αλλά αρκετές. Κι αυτό γιατί η τελευταία περιοδεία του ήταν και η μοιραία.

Ο Παύλος σε αυτές τις περιοδείες του συνέχισε να κρατά ημερολόγιο, ενώ έγραψε πολλές επιστολές στους δικούς του. Τα ημερολόγια και οι επιστολές είναι γραπτά που παρουσιάζουν όλες τις διαστάσεις του ανθρώπου και είναι αυτά που αποκαλύπτουν την άγνωστη σχετικά διάσταση της φυσιογνωμίας του Παύλου Μελά, την πνευματική. Σημειολογικά ένα πρώτο στοιχείο της στενής σχέσης του Μελά µε την Ελληνορθόδοξη πνευµατικότητα είναι η σφραγίδα που παρήγγειλε στο Μητροπολίτη Καστορίας Γερµανό Καραβαγγέλη. Σε αυτήν ο καπετάνιος «Μίκης Ζέζας», χρησιµοποιεί ως µαχόµενο σύµβολο το σταυρό µε τη γνωστή ρήση «Εν τούτω νίκα» .

Ένα σταθερό σημείο στις επιστολές του Παύλου είναι η επίκληση του Θεού. Οι φράσεις «αν θέλη ο Θεός, πρώτα ο Θεός, ο Θεός να δώση» είναι συχνότατες. Σχετικά µε όσα συµβαίνουν κατά την διάρκεια ενός πολέµου γράφει ο Παύλος το 1897: “ας γνωρίζοµεν ότι αυτά που λέγονται δυστυχήµατα εις τον συνήθη βίον, είναι, εν καιρώ πολέµου, ευτυχία που µας στέλνει ο Θεός”. Εντυπωσιάζει η βαθιά πίστη του Παύλου στον Θεό. Γράφει στην Ναταλία τον Μάρτιο του 1904. «Ουδέποτε σε βεβαιώ επίστευσα τόσον εις την Θείαν Πρόνοια, όσον χθες την νύκτα. Όταν εξεκινήσαµε ήταν σκότος βαθύ οι οδηγοί αµφέβαλλαν και πάλιν περί του δυνατού της πορείας αλλά, επειδή επεµένοµεν, υπήκουσαν. Μόλις όμως διήλθοµεν εις το σκότος την επικίνδυνον τουρκικήν ζώνην αµέσως, ως δια µαγείας, τα πυκνά νέφη διελύθησαν και η σελήνη και τα άστρα µας εφώτισαν τον φοβερώτατον δρόµον, τον οποίον επί 3 ώρας ηκολουθήσαµεν δια µέσου παρθένων δασών, κρηµνών, ανωφερειών και λοιπών. Ναι, Νότα µου, επιστεύσαµεν όλοι, µε όλην την Ψυχήν µας, ότι ο Θεός εκείνην την στιγµήν ευλόγει το έργον µας και δια των αστέρων Του εφώτιζε τον δρόμον µας».

Ο Παύλος προσευχόταν. Αρχές του 1897 εν αναµονή του πολέµου ο Παύλος προσεύχεται «Θεέ µου κάµε να σωθή αυτός ο δυστυχής ο τόπος». Τον Μάρτιο του 1904 γράφει στην Ναταλία από την Μακεδονία. «Φεύγω µε την καρδίαν µου ελαφράν. Δεν αφήνω πίσω µου κανέναν καηµόν, διότι σας συµπεριλαµβάνω όλους µαζί ως την καρδιά µου και ως τον νουν µου. Με όλην την δύναµιν της ψυχής µου, παρακαλώ τον Θεόν να σας κάµη όλους ευτυχείς. Έχω την πεποίθησιν οτι και ημάς και την αγίαν υπόθεσιν θα ευλογήση ο Θεός αν όµως τυχόν δεν θελήση να επιστρέψωµεν, να μη λυπηθής και σένα όπως και τον µικρόν µου Μίκην, θα σκέπτωµαι πάντα θα εύχωµαι δε πάντα δια την απελευθέρωσιν των δυστυχών µας αδελφών και διά την υγείαν σας. Ο Θεός να σας προστατεύη». Στην Κοζάνη το 1904 στην δεύτερη µυστική περιοδεία του στην Μακεδονία σε στιγµές δύσκολες τόσο ως προς το έργο του όσο και ως προς την στέρηση των δικών του ανθρώπων γράφει: «Η Ψυχή µου έγινε περίλυπος έως θανάτου. Θεέ µου, Θεέ µου, βοηθησε µε!» Ενώ κάπου αλλού ο Μελάς γράφει στο ηµερολόγιό του την προσευχή προς την Υπέρµαχο Στρατηγό: «εκ Παντοίων µε κινδύνων ελευθέρωσον». Ευγενής όµως ο νεαρός αξιωµατικός και σε πνευματικό επίπεδο δεν είχε µόνο αιτήματα στις προσευχές του. Ευχαριστούσε τον Θεό µε κάθε ευκαιρία, νουθετώντας τους άνδρες του σώματός του. Γράφει: «μόλις επεράσα µεν τον ποταμόν [Αλιάκµονα], έβαλα τους άνδρας µου να κάµουν τον σταυρόν τους και να ευχαριστήσουν τον Θεόν, εις την βοήθειαν του, οποίου προ Πάντων χρεωστούμεν την αισίαν άφιξίν µας…τους είπα ότι ως βάσιν…θα έχωμεν την θρησκείαν…ένεκα τούτου ηξίωσα να τηρούν ευλαβώς τα παραγγέλματα της θρησκείας μας, να µην βλασφημούν» κτλ….

Μία σημαντική παράμετρος της πνευματικότητας του Παύλου Μελά είναι η συµµετοχη του στην Θεία Μετάληψη. Γράφει στην Νάτα «…είμαι βέβαιος ότι µε την θέληση του Θεού θα παν όλα καλά. Ειπέ εις την μητέρα µου ότι μετάλαβα και ότι η συνείδησίς µου είναι ήσυχη». Στην πρώτη είσοδό του στην Μακεδονία ο Μελάς και οι σύντροφοί του εκκλησιάστηκαν και μετέλαβαν σε ένα ερηµοκκλήσι κοντά στην Καλαμπάκα. Στην τρίτη και τελευταία είσοδό του στην Μακεδονία ο Μελάς μετέλαβε στην Μονή Σταγιάδών. Γράφει στην Ναταλία: «Ουδέποτε µε τόσην κατάνυξιν μετέλαβα. Ο νους µου διαρκώς εστρέφετο προς Εκείνον ο οποίος χάριν ημών και της θείας θρησκείας Του υπέστη το µαρτύρων. Το μέγεθος της θυσίας Του, το μέγεθος της αποστολής Του µε έκαµναν να αισθάνωμαι πόσον μικροί και πόσον μακρά Αυτού ευρισκόμεθα, αλλά και συγχρόνως µε ενεθάρρυναν. Πάντοτε Τον ελάτρευσα δια την θρησκεία Του και Τον εθαύµασα δια την θυσίαν Του. Ελπίζω να µας βοηθήση. Αισθάνομαι τώρα ισχυρός, γενναίος και καλύτερος» έτοιμος δε να κάνω τα Πάντα. Μετά την Μετάληψιν… επεράσαμεν τα σύνορα».

Μέσα στον πόλεμο του 1897 ο Παύλος δεν παραμελεί τον εκκλησιασµό του. Μεγάλη Παρασκευή και ενώ αναμένονται ανακατατάξεις στο μέτωπο στην περιοχή της Λαρίσης γράφει στους γονείς του «η ημέρα ήτο τόσον ωραία, ώστε ελέγαµεν όλοι ότι ήτο καλός οιωνός και ότι ο Θεός δεν θα ηθελε να καταστραφη ο λαός ο κλαίων κατά την ημέραν εκείνην τον θάνατον του Υιού Του…εγώ ζητησας την άδειαν, µετέβην εις τας 7 1/2 µ.µ. εις τον Άγιον Νικόλαον ν” ακούσω την ακολουθίαν του Επιταφίου…». Το 1904 από το Βογατσικό της Δυτικής Μακεδονίας ο Παύλοςγράφει στην Ναταλία. «Την ερχομόνην εβδοµάδα θα έχωµεν Μεγάλην Εβδοµάδα…δεν γνωρίζω που θ’ ακολουθήσωμεν τας λειτουργίας της. Αλλά οπωσδήποτε θα παρευρεθώµεν αφεύκτως. Την Μ. Παρασκευήν γνώριζε ότι κατά την ακολουθίαν ολόψυχως θα σας σκέπτωµαι και θα προσεύχομαι δι” όλους σας και δια την επιτυχίαν µας». Στην πρώτη περιοδεία του μάλιστα στην Μακεδονία οΜελάς στο χωριό Τρίγωνο πηγαίνει στον εσπερινό του Σαββάτου µε τον πρόεδρο του χωριού, ανάβει κερί και ασπάζεται τις εικόνες. Την Κυριακή των Βαίων του 1904 ο Μελάς επιθυμεί να κοινωνήσει στο χωριό Ανταρτικό γράφει «εξυπνήσαµεν σήµερον εις τας 5 1/2 π.µ., διότι επρόκειτο να µεταλάβωμεν. Αλλά ο πνευματικός απήτησε να νηστεύσωµεν επί τρεις ηµέρας το ανεβάλαµεν λοιπόν δια την Μεγάλην Πέμπτην». Αξιοπρόσεκτο πως ο Μελάς δεν γράφει ο ιερέας, αλλά ο πνευματικός, δηλαδή υπήρχε προσέλευση και στο μυστήριο της εξομολογήσεως. Επίσης και το θέμα της νηστείας είναι συγκινητικό. Με τόσες πορείες, µε αντίξοες καιρικές συνθήκες και µε πλήθος ασθενειών ο Μελάς προτιμούσε τα νηστίσιμα εδέσματα που του έφτιαχναν πρόθυμα οι Μακεδόνισσες.

Σημαντική ήταν για το Μελά και η μελέτη. Ο ίδιος αναφέρει ότι σε µία περιοδεία του στην Κοζάνη, δύο ήταν τα αναγνώσματα που τον ανέπαυαν και του προκαλούσαν ενδιαφέρον: η Εκκλησιαστική Ιστορία του Διομήδους και ο ΄Υμνος εις την Ελευθερίαν τουΣολωμού. Η ανάγνωση του εθνικού ύμνου αναπτέρωνε το ηθικό του και τον «έτρεφε συναισθηματικά». Ο Παύλος ήξερε επίσης καλά το ευαγγέλιο, το οποίο χρησιμοποιούσε στις κηρυγματικές ομιλίες του στους χωρικούς της Δυτικής Μακεδονίας. Ο νεαρός ανθυπολοχαγός χρησιμοποιώντας εκκλησιαστικούς όρους και αγιογραφικές παραβολές συµβούλευε και τους άνδρες του. Κάποτε ο Καραβίτης, μετέπειτα αρχηγός σώματος και διακεκριμένος καπετάνιος, ένας απλός µαχητής τότε, διατύπωσε στον αρχηγό παράπονο πως ο Μελάς είχε πιο κοντά του τους Μακεδόνες αντάρτες. Γράφει στα απομνηµονεύµατά του ο Καραβίτης την απάντηση του Μελά. «Βρε κουτέ, µου λέγει, δεν γνωρίζεις από το Ευαγγέλιο ότι ο υγιής δεν έχει ανάγκη ιατρού; Σεις [οι Κρητικοί] δεν έχετε ανάγκη από εμένα. Να σας κάμω θεωρία η να σας εμπνεύσω θάρρος»; εννοώντας πως έπρεπε να νουθετήσει πιο πολύ τους Μακεδόνες αντάρτες που χρόνια άκουγαν τα βουλγαρικά κηρύγματα.

Στοιχείο πνευματικότητας ήταν και η συμπεριφορά του Παύλου προς τους εχθρούς. Οι αιχμάλωτοι τύγχαναν καλής συμπεριφοράς παρά τις αντιρρήσεις των ανδρών του σώματος που επιθυμούσαν την τιμωρία των σχισματικών. Ο Μελάς ανεξίκακος όχι µόνο δεν ήθελε να σκοτώσει τους κομιτατζήδες που συνελάμβανε, αλλά απαγόρευε ύβρεις και βασανιστήρια στους Βουλγάρους. Και επειδή ο αγώνας συμπεριελάμβανε αναπόφευκτα και φόνους, ο Μελάς βρέθηκε να κλαίει θρηνών για την αφαίρεση μίας ανθρώπινης ζωής αντιπάλου του, όπως θρηνούσε και για τα δικά του παλικάρια.
Άλλο στοιχείο της πνευματικής διάστασης του Παύλου είναι η σχέση του µε τους γονείς του, την σύζυγο και τα παιδιά του, αλλά και γενικά την οικογένειά του. Στην προετοιμασία για την πρώτη του έξοδο στην Μακεδονία επισκέφτηκε το μνήµα του πατέρα του, ενώ στο σηµειωματάριό του γράφει «απεχαιρέτησα την καλήν µου µητέρα…ο Θεός να την φυλάττη». Συνέχεια θυμάται την Νάτα, τηνΖωή και τον Μίκη. Γράφει στην Νάτα. «Εσώκλεισα και δύο γράμματα δια τα παιδάκια µου, αν πρόκειται να µην επιστρέψω». «Φίλησε την μητέρα µου και τους αδελφούς µου, ως επίσης όλην την αγίαν ελληνικην και χριστιανικήν οικογένειάν σου». Αλλά και µία επιστολή προς τον πεθερό του τον Στέφανο Δραγούµη είναι ενδεικτική των ζεστών οικογενειακών σχέσεων που διατηρούσε οΜελάς.
«Αγαπητέ µου πατέρα, η συγκίνησις χθες δεν µε άφηκε να σας ειπώ πόσον σας ευγνωμονώ διά την αγάπην και την ευτυχίαν, τας οποίας εύρον εις την αγίαν οικογένειάν σας. Ό,τι απώλεσα µε τον θάνατον του πατρός µου, το επανεύρον εν τη οικογένεια σας, και μάλιστα υπέρ το δέον, διότι όλοι σας µε ηγαπήσατε περισσότερον αφ” ότι αξίζω…όσον αφορά εµέ, αν θέληση ο Θεός να επιστρέψω, έχω απόφασιν αφού εκτελέσω το προς την πατρίδα µου καθήκον, να εργασθώ πλέον φρονίµως και διά την οικογένειάν μου…

Ζήτω η Μακεδονία.
Ο υιός σας Παύλος».


Όπως επιτυχημένα έχει επισημανθεί η οικογενειακή ευτυχία του Μελά ήταν μεγάλη, γι΄ αυτό και η θυσία της στον βωμό της Πατρίδος ήταν ανυπολόγιστα οδυνηρή.

Ο Μελάς και στις πιο δύσκολες στιγμές, σε καταστάσεις μεγάλης σωματικής κόπωσης και ψυχικής έντασης, σκεφτόταν τους άλλους. Γράφει ο Σουηδός παρατηρητής πολέμου, φίλος τουΜελά, υπολοχαγός Κλέεν στο ημερολόγιό του το 1897. «Συνήντησα τον Παύλον στον καταυλισμό. Δεν είχε κοιμηθή καθ” όλην την νύκτα …συνεννοείτο τηλεγραφικώς µε Αγίαν Μαρίναν δια να σταλή αμαξοστοιχία εις Λαµίαν να παραλάβη τους τραυματίας και να τους μεταφέρη εις τον λιμένα. Εφρόντιζεν επίσης διά τας Ελληνίδας και ξένας νοσοκόμους του Ερυθρού Σταυρού. Ο φίλος µου πάντα σκέπτεται πρώτα τους άλλους και κατόπιν τον εαυτόν του, ως και την νύκταν αυτήν ακόμη, όπου-όλοι σχεδόν απέθνησκαν από την εξάντλησιν».

Άλλο χαρακτηριστικό του Μελά ήταν η αφιλοχρηματία του σε συνδυασμό µε την ελεημοσύνη. Πληροφορεί σε επιστολή του το 1897 τους οικείους του, πως δεν έλαβε τα χρήματα και τις φωτογραφίες του γιου του που του έστειλαν. Γράφει: «ουδέν έλαβα, δεν µε πειράζει διά τα χρήµατα». Ένα μήνα αργότερα στην Αγία Μαρίνα ο Παύλος συνάντησε πλήθος τρομαγμένων και ταλαιπωρημένων προσφύγων. Γράφει: «έμεινα αρκετήν ώραν παρατηρών µε δάκρυα το οικτρόν αυτό θέαμα και δίδων εις τους δυστυχείς αυτούς ό,τι χρήµα είχα». Το ίδιο θα κάνει και την επόμενη χρονιά, όταν ο στρατός µας επιστρέφει στην Λάρισα. «Πλήθος Προσφύγων επιστρέφουν… έρχονται πεζή… µε τα παιδιά των ρακένδυτα.. .δεν ευρίσκουν παρά τα ερείπια της πτωχής των κατοικίας…Έδωσα σχεδόν ό,τι είχα δεξιά και αριστερά» µα τι να σου κάμουν ολίγαι δεκάδες δραχμών;». Και λίγο αργότερα στην περιοδεία του για την καταγραφή των ζημιών των ναών στα χωριά της Θεσσαλίας ο ήρωας γράφει «εγώ έδωκα εξ ιδίων 200 [δραχμάς] τας οποίας είχα εκ καθυστερημένων μισθών, αλλά τι είναι αυτά προ των χιλιάδων αστέγων οι οποίοι δεν έχουν ούτε ψωµί;». Στην πρώτη περιοδεία του Παύλου στην Μακεδονία ο ίδιος αναφέρει πως έδωσε µία λίρα α λά γιαγιά (όπως δηλαδή η γιαγιά Δραγούμη έδινε στο χέρι κρυφά τα χρήματα στους έχοντας ανάγκην), στην χήρα ενός παλικαριού του σώματος του Κώτα, γεγονός που σχολιάστηκε πολύ θετικά από τους ντόπιους. Γράφει στην Νάτα. «…δεν αφήνω περιουσίαν εις την οικογένειάν µου, αλλ” έχω συναίσθησιν ότι αφήνω εκείνο, το οποίον εκληρονόμησα από τον πατέρα µου άθικτον, όνομα τίμιον και αγαπητόν».
Ενδιαφέρουσα είναι και η διάθεση για άσκηση και αγώνα του Μελά. Κατά την παραμονή του στην Λαμία λίγο πριν από την αποχώρηση των Τούρκων το 1898 από την Θεσσαλία, ο Παύλος εγκαταστάθηκε σε ένα φτωχικό σπίτι. Προτιμούσε να κοιμάται στις γυμνές σανίδες, δεν είχε σκεπάσματα, ενώ πολλές φορές αρνείτο να φάει από το συσσίτιο των αξιωματικών. “Ενας ανθυπολοχαγός της εποχής θα ήταν αναμενόμενο να ντύνεται µε πολυτελείς στολές. Όμως ο Παύλος δεν έραβε νέα ρούχα, παρά τροποποιούσε τα παλιά…. Και είναι σηµαντικό να αναφερθεί πως ο Μελάς διαχειριζόταν μεγάλα ποσά που διάφορα πρόσωπα του εμπιστεύονταν, για να βοηθήσει τους Μακεδόνες. Μόνο η κόμισσα Λουίζα Ριανκούρ, γνωστή φιλέλληνας της εποχής, του έδωσε χιλιάδες Γαλλικά φράγκα. Πλούσιες βέβαια ήταν και οι οικογένειες των Μελάδων και των Δραγούμηδων. Αλλά ο Παύλος προτιμούσε να βασανίζεται από τις κακουχίες στα Μακεδονικά βουνά παρά να κάνει περιπάτους στο Ζάππειο. Ο γιος του βαθύπλουτου Δημάρχου Αθηναίων και γαμπρός του Υπουργού Εξωτερικών προτιμούσε τα ορμητικά ποτάμια της Δυτικής Μακεδονίας από τα ειδυλλιακά ρυάκια στο Κεφαλάρι. Η µάλλον εύκολη µε τέτοιες οικογενειακές καταβολές ανέλιξη στα υψηλότερα στρατιωτικά αξιώματα δεν τον συγκινούσε τόσο, όσο οι εκκλήσεις των υπόδουλων Μακεδόνων που απελπισμένοι κατέφθαναν στην οικία του πεθερού του. Αλλά ήταν ξεκάθαρο:

«Αναλαμβάνω αυτόν τον αγώνα µε όλην µου την ψυχήν και µε την ιδέαν ότι είμαι υποχρεωμένος να τον αναλάβω. Είχον και έχω την ακράδαντον πεποίθησιν ότι δυνάμεθα να εργασθώµεν εν Μακεδονία και να σώσομεν πολλά πράγματα. Έχων δε την πεποίθησιν ταύτην, έχω και υπέρ τα τον καθήκον να θυσιάσω το παν όπως πείσω και Κυβέρνησιν και κοινήν γνώμην περί τούτου…».

Ο Μελάς πέρα από την αφοσίωσή του στην πατρίδα, διακρινόταν και για την σεμνότητά του. Ενώ πρώτος ανελάμβανε τον αγώνα, δεν διεκδικούσε πρωτοκαθεδρίες. Την ώρα που βρισκόταν δεύτερη φορά στην Μακεδονία µε μεγάλο προσωπικό κίνδυνο, σημείωνε: «Είναι ανάγκη και δίκαιον δια εκατομμυριοστήν φοράν να εξαρθή το έργον του ΄Ιωνος. Χάρις εις αυτόν όλα γίνονται εύκολα.» Και τονκαπετάν Κώττα, τον περίφημο Σλαβόφωνο οπλαρχηγό, τον κέρδισε µε την διαβεβαίωση πως ο Κώττας θα παρέμενε αρχηγός παρά την έλευση του Έλληνα αξιωματικού. Γράφει επίσης ο Μελάς σχετικά µε το Μακεδονικό Κομιτάτο των Αθηνών, όπου είχαν αρχίσει τα πρώτα προβλήματα σχετικά µε το ποιος θα διευθύνει τον αγώνα. «Ας γνωρίζουν επίσης ότι υπό ουδεμιάς φιλοδοξίας διαπνέομαι και, αν στείλωσι και αυτοι, κανένα σώµα αργότερον, θα θέσω εις την διάθεσίν των την εργασίαν μου και θα ταχθώ και εγώ υπό τας διαταγάς των». Γράφει σε ένα φίλο του πως δεν τον ενδιέφερε, αν οι κοσμικοί κύκλοι των Αθηνών νόμιζαν πως ο Μελάς διασκέδαζε στο εξωτερικό, αφού επισήμως έπαιρνε άδεια εξωτερικού και κρυφά πήγαινε στην Μακεδονία. Είναι χαρακτηριστικό πως η γνωστή φωτογραφία στην οποία ο Μελάς φοράει τα ρούχα του Μακεδόνα αντάρτη, τον δοξασμένο «ντουλαμά», τραβήχτηκε µετά από πολλή πίεση του ανθυπολοχαγού Λούφα στην Λάρισα. Ο Μελάς γράφει στην Ναταλία «σου στέλλω σήμερον το πρώτον αντίτυπον, αλλ΄ υπό τον όρον να µην ιδή το φως της ηµέρας. Αν πέσω εκεί ας είναι µια ανάμνησις εις σε και τα παιδάκια µου».

Την 13η Οκτωβρίου 1904 ο Μελάς άφησε την τελευταία του πνοή στο χωριό Στάτιτσα. Βρήκε ηρωικό θάνατο για την πατρίδα. Ο απανταχού Ελληνισμός τον έκλαψε. Οι ντόπιες Μακεδόνισσες τον μοιρολόγησαν. Οι δημοσιογράφοι των Αθηνών στις στήλες των εφημερίδων της εποχής θρήνησαν το παλικάρι και όλος ο λαός στα κατά τόπους μνημόσυνα προσευχήθηκε για την ψυχή του. Οι ποιητές δεν έμειναν ασυγκίνητοι και ο Κωστής Παλαμάς έγραψε το γνωστό «Σε κλαίει λαός». Το πένθος της Ναταλίας και των παιδιών τους μοιράστηκε µε όλους τους Έλληνες. Το σπουδαιότερο όμως ήταν, πως οι μιμητές του ήταν άφθονοι και η θυσία του αποδείχθηκε σωτήρια για τη Μακεδονία.
Αυτός ήταν ο Παύλος Μελάς, ο ήρωας µε την πνευματική διάσταση, ο πατριώτης µε την βαθιά πίστη και τον πλούσιο συναισθηματικό, αγαπητικό κόσμο, ο παρορμητικός αξιωματικός που θυσίαζε τα πάντα και λυπόταν τους εχθρούς του, που προσευχόταν και κοινωνούσε, που ασκητικός ο ίδιος μοίραζε απλόχερα στους άλλους. Το ημερολόγιό του και οι αιματοβαμμένες επιστολές του βοούν. Χριστός, Ελλάδα, οικογένεια. Αυτές ήταν οι αγάπες του, και γι αυτές θυσιάστηκε. Ο Θεός ας αναπαύει την ψυχή του ήρωα των Μακεδονομάχων.

Σε κλαίει λαός

Σε κλαίει λαός
Σε κλαίει λαός πάντα χλωρό
Να σειέται το χορτάρι
Στον τόπο που σε πλάγιασε
Το βόλι, ω παλληκάρι


Πανάλαφρος ο ύπνος σου
Τ’ Απρίλη τα πουλιά
Σαν του σπιτιού σου να τ’ ακούς
Λογάκια και φιλιά


Και να σου φτάνουν του Χειμώνα οι καταρράχτες
Σαν τουφεκιού αστραπόβροντα και σαν πολεμοκράχτες

Πλατειά του ονείρου μας η γη
Κι απόμακρη και γέρνεις
Εκεί και σβεις γοργά ιερή στιγμή
Σαν πιο πλατειά
Την δείχνεις και τη φέρνεις
Σαν πιο κοντά


Από το περιοδικό της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Γιαννιτσών «Ο Φίλιππος» τεύχος 45 Οκτώβριος 2004 σελ 30.

Του Παύλου Νταφούλη, Στρατιωτικού Ιατρού
read more " Η Πνευματική Διάσταση της Φυσιογνωμίας του Παύλου Μελά"

Ετοιμαστείτε έρχεται Εθνική τραγωδία



Επειδή κυκλοφορεί πολύ παραπληροφόρηση και επειδή ο Σύριζα είναι εξπέρ στο να "βαφτίζει" το ψάρι κρέας όπως εξάλλου έκανε από την πρώτη στιγμή που μετονόμασε την "τρόικα" σε "θεσμούς" ας ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα .


Πρώτον : Κανένας Σύρος δεν είναι πρόσφυγας στην Ελλάδα , πρόσφυγας είναι στην πρώτη μη εμπόλεμη χώρα που αιτείται άσυλο, η οποία είναι η Τουρκία . Η Τουρκία έχει την ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να τον περιθάλψει και να τον εφοδιάσει με τα απαραίτητα έγγραφα για να συνεχίσει το ταξίδι του σε όποια άλλη χώρα επιθυμεί είτε νόμιμα σαν οικονομικός μετανάστης είτε σαν λαθρομετανάστης . ¨Όλοι οι υπόλοιποι (Μαροκινοί, Αφγανοί , Πακιστανοί κλπ) είναι λαθρομετανάστες .Από τη στιγμή δε που τρυπάνε τις βάρκες με κατσαβίδια και τις βουλιάζουν στις ακτές μας θεωρούνται ναυαγοί και είναι ακόμα ευκολότερο να τους επαναπροωθήσουμε στις χώρες τους .


Δεύτερον : Η Τουρκία έκανε "πάσα" στην Ελλάδα ένα δικό της πρόβλημα , μια δική της υποχρέωση και η κυβέρνηση Τσίπρα όχι μόνο το δέχτηκε αλλά με τη συμφωνία της 17ης Μαρτίου συναινέσαμε να πληρωθούν κιόλας από την Ε.Ε. για κάτι που στοιχίζει οικονομικά σε μας . Βάζουμε "πλάτες" σε κάθε αξίωση της Τουρκίας που είναι όμως εναντίον των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων . Για παράδειγμα η Τουρκία κατηγορείτε για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις γυναίκες και λογοκρισία στον τύπο και εμείς αντί να το αναδείξουμε στην Ε.Ε. πηγαίνει ο ίδιος ο πρωθυπουργός και μοιράζει τριαντάφυλλα σε γυναίκες δημοσιογράφους. Η Ελλάδα έγινε ουσιαστικά όμηρος της Τουρκίας .


Τρίτον : Το θέμα της φύλαξης των συνόρων δεν είναι "τεχνικό" όπως Μουζάλες κυρατασίες και κάθε ψυχασθενής ανθέλληνας με έσοδα από δεκάδες δικές του Μ.Κ.Ο. θέλει να περάσει ως θέσφατο . Το θέμα της φύλαξης των συνόρων είναι καθαρά πολιτική απόφαση ! Ο Ελληνικός στρατός έχει τα μέσα όπως εξάλλου γινόταν τόσα χρόνια και παρατηρούσε ακόμα και την ποιο μικρή βάρκα με το που ξεκινούσε από τα παράλια της Τουρκίας . Και προέβαινε στις κατάλληλες ενέργειες . Αυτά τα δικαιώματα τα εκχωρήσαμε στο ΝΑΤΟ όπως εκχωρήσαμε στους ξένους παρατηρητές τις αιτήσεις πολιτικού ασύλου που είναι αναφαίρετο κυριαρχικό μας δικαίωμα .


Τέταρτον : Η Ελληνική κυβέρνηση ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να υπερασπιστεί τα Εθνικά μας σύνορα και δίκαια ! ¨Ολες οι Ευρωπαϊκές χώρες καταστρατήγησαν και τη συνθήκη Σέγκεν και τις όποιες Ευρωπαϊκές οδηγίες με το έννομο και λογικό επιχείρημα ότι προστατεύουν τα εθνικά τους συμφέροντα . Και καλά έκαναν . Η κυβέρνηση Τσίπρα στο όνομα του υποτιθέμενου ανθρωπισμού έκανε τη χώρα ένα απέραντο χοτ σποτ και αφήνει τα σύνορα ανοιχτά για όποιον θέλει να μπει και να βγει όποτε θέλει . Έχει χαθεί κάθε έννοια συνόρων κάθε έννοια υπεράσπισης Κυριαρχικών δικαιωμάτων μας ακόμα και από τα ανύπαρκτα Σκόπια όπου φτάσανε στο σημείο να παραβιάζουν με ελικόπτερα τον δικό μας εναέριο χώρο και η κυβέρνηση να μην κάνει ούτε ένα διάβημα , ούτε μια διαμαρτυρία .


Πέμπτον : Η Τουρκία πετυχαίνει να καταργήσει ουσιαστικά την συνθήκη ανταλλαγής πληθυσμών που ξεκίνησε απο τη συνθήκη της Λωζάνης το 1923 γιατί με τόσους χιλιάδες μουσουλμάνους που στέλνει αλλοιώνει και τα εθνολογικά και τα θρησκευτικά μας χαρακτηριστικά . Στα δεκάδες χοτ σποτ θα προστεθούν άλλα τόσα , ήδη ο Καμίνης ανακοίνωσε επίσημα πια ότι θα τους νοικιάζει σπίτια . Οι "πρόσφυγες¨μουσουλμάνοι ήρθαν για να περάσουν σε άλλες χώρες αλλά το επίσημο κράτος κάνει τα πάντα για να τους κρατήσει εδώ και θα τους κρατήσει έστω και αν χρειαστεί στο τέλος να τους δίνει επίδομα απο τον ΟΑΕΔ .
Μπήκαμε σε εθνική περιπέτεια που θα οδηγήσει μαθηματικά σε Εθνική τραγωδία .


Τέτηξ
read more "Ετοιμαστείτε έρχεται Εθνική τραγωδία "

Σκοτωμός Χριστιανών-Ισλαμιστών στη Γεωργία-Ακούει η...φιλεύσπλαχνη Ευρώπη;






Σε απόλυτη εφαρμογή βρίσκεται το σχέδιο της Νέας Τάξης Πραγμάτων που... θέλει θρησκευτικούς πολέμους, ποτάμια αίματος και διαρκές πότισμα του δένδρου του μίσους μεταξύ Χριστιανών και Ισλαμιστών! Δεν φτάνουν όσα συμβαίνουν με τους διωγμούς των Χριστιανών σε Μέση Ανατολή και Αφρική, πλέον οι "μάχες" μεταφέρονται στην ¨ωραία κοιμωμένη" Ευρωπη! Και πως να μην ανησυχεί κανείς με την Ελλάδα να έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο hot spot, ότι δεν αποκλείεται να δούμε αντίστοιχες σκηνές με αυτές που διαδραματίστηκαν στη Γεωργία και στη χώρα μας;

Σύμφωνα με πληροφορίες του ΕΚΚΛΗΣΙΑONLINE ομάδες εθνικιστών και οπαδών του Ισλάμ και του Χριστιανισμού συγκρούστηκαν στην περιοχή Adigeni στη νότια Γεωργία...

Αρκετοί άνθρωποι τραυματίστηκαν. Εκπρόσωποι της Κρατικής Υπηρεσίας Θρησκευτικών Υποθέσεων θα επισκεφθούν το Adigeni σήμερα Τρίτη για μια συνάντηση με τους κατοίκους της περιοχής.



Αρκετές δεκάδες οικογένειες μετεγκαταστάθηκαν από το Ajaria στο Adigeni περίπου πριν από 30 χρόνια, αφότου τα σπίτια τους καταστράφηκαν σε μια κατολίσθηση. Οι παλιννοστούντες, οπαδοί του Ισλάμ οι περισσότεροι, εγκαταστάθηκαν εκεί και δεν είχαν κανένα πρόβλημα με τους ντόπιους. Το πρόβλημα εμφανίστηκε πρόσφατα, αφότου η γεωργιανή Κρατική Υπηρεσία για τα θρησκευτικά ζητήματα επέτρεψε στους μουσουλμάνους να χτίσουν ένα ξεχωριστό νεκροταφείο σε ένα καθορισμένο οικόπεδο. Πριν από αυτό, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι ενταφιάζονταν στο ίδιο νεκροταφείο.



Η απόφαση του Οργανισμού προκάλεσε τη διαμαρτυρία των τοπικών Ορθοδόξων πιστών που δήλωσαν στον Τύπο ότι, μετά την οικοδόμηση νεκροταφείου , οι μουσουλμάνοι θα απαιτήσουν την κατασκευή τζαμιού και στο μέλλον θα μπορούσαν να εκδιώξουν τους Ορθόδοξους από το Adigeni επειδή κάθε τρία μωρά που γεννιούνται σε μουσουλμανική οικογένεια αντιστοιχούν σε μόλις ένα ανα χριστιανική οικογένεια τα τελευταία χρόνια...

Μήπως το Adigeni είναι μικρογραφία της Ευρώπης;
read more " Σκοτωμός Χριστιανών-Ισλαμιστών στη Γεωργία-Ακούει η...φιλεύσπλαχνη Ευρώπη;"